Jump to content

Gut Blog

  • entries
    39
  • comments
    512
  • views
    54,763

Gry Wiecznie Żywe cz.19 - Hitman: Krwawa Forsa [+18]

Sign in to follow this  
Gutek90

1,709 views

58243_hitman_blood_money.jpg

"Jestem łysy, nie mam włosów! Zostały tylko wspomnienia..." Choć piosenka wykonawcy "Stan Tutaj" nie ma nic wspólnego z opisywaną w tej częścią grą, to jednak niektóre słowa wyrażane w niej kojarzą się z czymś. Faktycznie, bohater jest łysy i nie ma włosów, jednak jego wspomnienia nie są już tak wesołe. Za dużo dusz zapłaciło za nie życie, aby odkupić grzechy. Masa sposobów na wykonanie misji, niezła grafika, znakomity scenariusz. Numer 47 powraca w czwartej już części serii z podtytułem Krwawa Forsa. Czy warta uwagi? Oczywiście!

PRZYCZAJONY ZABÓJCA, UKRYTE ZWŁOKI

Mało jest gier tak bezwzględnie okrutnych jak Hitman - ale w niewielu grach wcielamy się w płatnego zabójcę. Numer 47 jest najlepszy w swoim fachu. Najtrudniejsze zlecenia, to dla niego pikuś, a jeśli robi to dyskretnie, zarabia więcej szmalu, którego przeznacza na ulepszenia swojego sprzętu. W tej części historię naszego bohatera poznajemy przez retrospekcje jednej z jego niedoszłych ofiar, która opowiada wścibskiemu dziennikarzowi o kolejnych akcjach numeru 47. W tle rozwija się skomplikowana intryga obracająca się wokół wyborów prezydenckich oraz istotnej poprawki do Konstytucji USA dotyczącej klonowania. Ale nic tu nie jest podane wprost. Samodzielnie musimy klecić wątki, wychwytując istotne informacje z rozmów spotykanych ludzi, nielicznych przerywników filmowych czy tekstów odpraw przed misjami. Dopiero wtedy zauważamy, ze zadania pozornie zupełnie ze sobą niezwiązane w rzeczywistości tworzą spójną całość.

hitman:-blood-money-18.jpg

Autorzy wzięli sobie do serca uwagi fanów serii i tym razem postarali się, aby konstrukcja i gry, i samych misji była najlepsza z możliwych. Przed wykonaniem zadania wybieramy broń: początkowo nasz arsenał jest niewielki, ale z postępami w grze powiększa się o modele wynoszone z misji. Pojawiają się karabiny snajperskie, karabinek szturmowy, czy potężny rewolwer, ale to tylko zabawki. Prawdziwe bronie zabójcy to zestaw przerabianych giwer. Nasz poczciwy silverballer po kilku dodatkach zmienia się nie tylko zewnętrznie, ale też zyskuje na mocy i skuteczności. Podobnie postępujemy z pistoletem maszynowym, karabinem szturmowym itd. tworząc z nich narzędzia ostatecznego zniszczenia. Broni jest dużo, strzelają jak armaty, nosząc trafionych po ścianach. Tylko tyle że w Hitmanie prawdziwy kunszt poznajemy po tym, że cele giną w sposób wyglądający na naturalny, świadkowie mogą przysiąc, że nie widzieli nikogo podejrzanego, a w trakcie misji nie zostanie wystrzelony ani jeden pocisk. Jedyne bronie, z jakimi możemy spokojnie paradować, to te, które mieszczą się pod ubraniem albo dają się ukryć w specjalnej walizce. Z karabinów raczej nie postrzelamy, bo gdy ktoś nas widzi, zaraz zbiegają się wszyscy ochroniarze w okolicy. A wtedy misja przeważnie kończy się katastrofą. Niestety strzelaniny nie należą do emocjonujących, bo przeciwnicy tłoczą się, starając jak najszybciej nas zastrzelić i wygląda to głupio. Na szczęście same misje są genialnie zaprojektowane. Każdą z nich możemy przejść na kilka lub kilkanaście różnych sposobów, korzystając ze sprzętu wcześniej przyniesionego lub znalezionego w okolicy. W jednym z zadań mamy na przykład pozbyć się śpiewaka operowego oraz zabić jego fana ( i zarazem kochanka, a fuj!) oglądającego próbę generalną opery Tosca z loży. Daje się tutaj oczywiście wystrzelać wszystkich, ale znacznie lepiej podłożyć aktorowi prawdziwy pistolet w miejsce repliki, a możemy nawet samemu wcielić się w kata. Sposobów jest masa, a ich wyszukiwanie to zabawa sama w sobie. Każda misja to potężna łamigłówka, którą rozwiązujemy, posługując się sprytem i spostrzegawczością. Przyglądamy się trasom strażników, wychwytujemy nietypowe i charakterystyczne zachowania celów i wykorzystujemy ich słabość przeciwko nim.

galeriagaleria_duze319431953.jpg

Brutalnego playboya spędzającego czas w jacuzzi w towarzystwie kilka pań lekkich obyczajów możemy zlikwidować, strzelając w szklane dno i powodując jego upadek z urwiska, nad którym zawieszona jest wanna. Ale możemy też dolać mu afrodyzjaku do drinka, poczekać, aż uda się w towarzystwie jednej z pań do miejsca odosobnienia, a następnie, gdy wychodzi ochłonąć, zepchnąć go z balkonu. Rozwiązania dyskretne są premiowane większymi kwotami za ukończenie zadania, więc warto trochę pokombinować, zamiast strzelać do wszystkiego, co się rusza. Inaczej w takim wypadku po misji rośnie nasza rozpoznawalność, co utrudnia nam wypełnianie kolejnych zleceń, a jej obniżenie kosztuje nas masę pieniędzy wydanych na łapówki. Tak więc, warto?

WCIĄGAJĄCA ROBOTA

Autorom udało się dokonać rzeczy niemal niemożliwej - każda misja w grze jest przynajmniej fajna. Jedynie słabsze zadania to wprowadzenie, w którym jesteśmy prowadzeni po sznurku. Później od razu trafiamy na głęboką wodę i musimy radzić sobie sami. Podróżujemy po Ameryce, odwiedzając winnice w Chile, Nowy Orlean w trakcie parady Mardi Gras czy ślub w ostępach Luizjany. Każda misja ma nieco inny klimat, inni są przeciwnicy oraz oświetlenie. Od strony graficznej gra prezentuje się się naprawdę dobrze. Widać wysiłek pracy w zaprojektowanie terenów, po którym się poruszamy, czy są to pomosty nad bagnami czy sterylny ogród kliniki w Północnej Karolinie. Niektóre miejsca są niesamowite, jak na przykłada parada. Gdy pierwszy raz widzimy kłębiący się na ulicach tłum, po prostu nie możemy uwierzyć własnym oczom. Na naszym ekranie porusza się więcej niż 100 osób i jednocześnie gra nie straci liczby klatek wyświetlania! Trochę to dziwne, gdyż w niektórych miejscach gra potrafi zwolnić, a liczba detali tak nie szokuje, jak tam. Hitmana ogląda się z przyjemnością, ale niestety nie sposób nie dostrzec też denerwujących wad. Taka sobie animacja, błędy w wykrywaniu kolizji (przenikanie się obiektów), a także AI przeciwników w trakcie strzelanin rzucają cień na całość. Z jednej strony wrogowie są wyjątkowo czujni i potrafią być dociekliwi, gdy zobaczą porzuconą broń czy ślady krwi, ale z drugiej strony zdarza im się spokojnie przejść obok sceny morderstwa, nie zatrzymując się ani na chwilę. Jeśli jednak zależy nam na wysokich ocenach misji (a to przekłada się na większą ilość zarobionej kasy), nie zauważamy tych braków, bo dotyczą one z paroma małymi wyjątkami sytuacji, w której wszyscy otwierają do nas ogień.

427852968.jpg

PODSUMOWANIE

Hitman: Krwawa Forsa to gra tylko i wyłącznie dla dorosłych. Jej główny bohater jest w końcu bezlitosnym mordercą, a do tego autorzy powrzucali do scenariusza wiele niepokojących wątków, z którymi dzieci nie powinny mieć wcale styczności. Jedna z lepszych części jakich grałem (po kiepskich Kontraktach). Jeśli skończyliście Rozgrzeszenie, a jakimś cudem nie graliście w tą część, to powinniście szybko nadrobić zaległości.

okladka.jpg

WYMAGANIA PC

PROCESOR: 1,5 GHz

PAMIĘĆ RAM: 512 MB

KARTA GRAFICZNA: 64 MB

ROK WYDANIA: 2006

singer.jpg

Sign in to follow this  


22 Comments


Recommended Comments

Jedyny Hitman dodany do CDA, którego nie mam, wstyd się przyznać, ale przegapiłem numer, a zorientowałem się przy kolejnym :(

Share this comment


Link to comment
lepszy blood od "codowego hitmana"

objection.jpg

Absolution w żadnym wypadku nie można nazwać ''codowym", to nie jest nawet w najmniejszej części tak drastyczna zmiana jak chociażby w przypadku Splinter Cell. Konstrukcja poziomów została drastycznie zmieniona, ale to nadal Hitman... tyle, że troszkę inny.

Share this comment


Link to comment
lepszy blood od "codowego hitmana" najnowszego .

yaGsvBN.gif

Starsze Hitmany też się da przejść strzelając. Czy to znaczy, że są CoDowe? Zresztą tak jak napisał Abyss. Jeśli Absolution to Call of Duty, to czym jest Conviction?

Share this comment


Link to comment

Najlepsza z serii. Możliwość misji wykonania zawsze inaczej, ładna grafika i po prostu charyzmatyczny bohater. Bardzo dużo czasu spędziłem przy tej grze, szczerze polecam :)

Share this comment


Link to comment

+18 - I niektórzy myślą, że zaraz gołe cycki, ostre pornosy i inne tematy z lekkich obyczajów :P. To nie pic Darth, gra jest przeznaczona dla pełnoletnich graczy, stąd ten znaczek! ;).

Share this comment


Link to comment

Wpis jak i moja ulubiona seria, świetny! Już nie pamiętam, która misja była w której odsłonie, ale chyba z BM jest ta w której zabijamy gościa na przyjęciu w jego willi w Ameryce południowej wtedy technicznie to robiło wrażenie...

A tak poza tym M16 z bębnowymi magazynkami, albo automatyczne hardbalery z celownikami laserowymi to było coś :D

Share this comment


Link to comment

@Sermaciej - Powinieneś sięgnąć po starsze serie. Np. Codename 47, Silent Assasin i oczywiście Blood Money. Tam jest o wiele więcej zabawy, choć swoje lata już mają. Kontrakty to taki odgrzewany kotlet pierwszej części (powtarzane misje). Tą część można sobie odpuścić.

Share this comment


Link to comment

Ostatnio przechodziłem, dolazłem do misji w hotelu z szejkiem względnie cicho i w końcu po ciągłych porażkach się wkurzyłem, skręciłem sobie Silverballery w wersji "rozwałka" i zacząłem czyścić całe plansze. :3

Share this comment


Link to comment
Kontrakty to taki odgrzewany kotlet pierwszej części (powtarzane misje).

Zwróć jednak uwagę na to, że ktoś kto nie miał styczności z serią znacznie lepiej będzie wspominał spotkanie z Kontraktami niż z Codname 47, bo ta druga akurat potwornie się zestarzała pod wieloma względami.

Share this comment


Link to comment

@

W sumie też racja. Ale to zależy, czy będzie ktoś koneserem i sięgnie po klasyka, czy jednak zdecyduje się na nowszą (ale i tak też starą) częścią.

Share this comment


Link to comment

Ale Abyssconfused_prosty2.gif Kontrakty nie mają misji w dżu-W sumie, nieważne.

@UP

IMHO skoro zaczął od Absolution, to dobrze byłoby wpierw nadrobić Blood Money, żeby wiedzieć czemu 47 znajduje się w sytuacji w jakiej się znajduje i o co chodzi z tą Dianą(chyba, że w Rozgrzeszeniu jest jakieś wprowadzenie typu "w poprzednim odcinku"; nie wiem, jeszcze nie grałem).

Z drugiej strony Kontrakty są swoistym wprowadzeniem do Krwawej Forsy i chyba(dawno grałem) po trosze wyjaśniają skąd wziął się nasz klon-zabójca.

Share this comment


Link to comment

@Ganjalf

Rozgrzeszeniu jest jakieś wprowadzenie typu "w poprzednim odcinku"

Rozgrzeszenie już przed wejściem do menu gry rzuca filmikiem (zręcznie ukrywającym ładowanie gry), w którym wszystko jest wyjaśnione w taki sposób, że nawet nie czujesz powiązania między poprzednimi częściami. Diana wkurzyła agencje, masz ją zabić - tada! To dobre rozwiązanie, bo stary wyjadacz zrozumie, a nowy nie poczuje się specjalnie zagubiony.

Z drugiej strony Kontrakty są swoistym wprowadzeniem do Krwawej Forsy

Szczerze mówiąc nie do końca, ale można chyba tak powiedzieć. Mamy historię postrzelonego i uciekającego 47, nie jest wyjaśnione kto ani gdzie go postrzelił. W Blood Money pojawia się natomiast misja w paryskiej operze, w trakcie której nasz agent dostał kulkę.

Wszystko się jakoś łączy, jest logiczny ciąg fabularny, ale w gruncie rzeczy nie jest on istotny.

Share this comment


Link to comment

Objection, jest ciąg fabularny, choć z nazwiskami trochę im nie wyszło - w Kontraktach koleś z opery nazywa się inaczej niż w BM, ale to detal. Poza tym na końcu Kontraktów jest wyraźny wstęp do Blood Money (scena w samolocie).

A zakończenie BM nijak się ma do Absolution, ale te nieścisłości to chyba jakaś świecka tradycja :P.

Share this comment


Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...