Jump to content

eliandir

Forumowicze
  • Content Count

    232
  • Joined

  • Last visited

Community Reputation

39 Neutralna

About eliandir

  • Rank
    Krasnolud
  • Birthday 12/11/1983

Sposób kontaktu

  • Discord
    Array
  • Strona WWW
    Array

Informacje profilowe

  • Płeć
    Array
  • Skąd
    Array
  • Zainteresowania
    Array

Dodatkowe informacje

  • Ulubione gry
    Array
  • Ulubiony gatunek gier
    Array
  • Konfiguracja komputera
    Array

Recent Profile Visitors

4,349 profile views
  1. Przed Wami trzecia sesja-prolog dla kolejnej z postaci w mojej wolsungowej drużynie. Tym razem bohaterem odcinka jest, grany przez mojego kolegę Mirka, James Black - arystokrata z Alfheimu w dyplomatycznej służbie Jej Królewskiej Mości królowej Tytanii. Archhetyp postaci, to salonowiec. Rola: arystokrata/dyplomata. Rasa: człowiek. Zapraszam do słuchania i życzę miłej zabawy :).
  2. Ponieważ od swoich graczy otrzymałem feedback, że moje powiedzmy literackie wstępy do sesji-prologów dla ich wolsungowych postaci bardzo się podobały. Postanowiłem podzielić się tymi tworami ze światem. Dzisiaj literackie fragmenty z sesji orczycy Ha Noi - agentki specjalnej Państwa Pontyfikalnego. *** Stojąc w oknie luksusowego apartamentu hotelu La Villette, znajdującego się w dzielnicy Palais-Bourbon – dyplomatycznej części Orseaux – stolicy Akwitanii, pełnej ambasad wszystkich największych krajów Wanadii i innych rejonów świata oraz gmachów administracji rządowej republiki, spoglądasz z rozmarzeniem na rozciągającą się przed tobą panoramę metropolii, delektując się smakiem wyśmienitego, czerwonego Pinot Noir. Praca w służbach specjalnych Państwa Pontyfikalnego miewa swoje uroki. Wróciłaś wspomnieniami do tego pamiętnego spotkania w Res – stolicy Pontyfikału, te kilka tygodni temu, w którego wyniku znalazłaś się w pięknej stolicy Akwitanii z nową misją. *** Kardynał Viktor Serrano, to szczupły, acz postawny mężczyzna w sile wieku o włosach przyprószonych siwizną i surowych rysach twarzy. W przeciwieństwie do znacznej części kardynałów, lubujących się w luksusie i nadużywających swych przywilejów w każdy możliwy sposób, Serrano zachowywał wyśmienitą kondycję zarówno fizyczną, jak i intelektualną. Jego bystry, analityczny umysł, niejednokrotnie przyczynił się do znaczących sukcesów służb specjalnych Pontyfikału, aby w końcu zaprowadzić go na ich szczyt jako głównodowodzącego. To właśnie wezwanie na audiencję u dowódcy, po zakończonej spektakularnym sukcesem misji w Czarnoborzu, przerwało twój zasłużony wypoczynek. - Czy słyszała Pani kiedykolwiek o organizacji zwanej „Towarzystwem Thule”, panno Ha Noi? – Serrano zadając to pytanie, rozparł się wygodnie w fotelu z rzeźbionego drewna i splótł palce dłoni przed sobą. Jego przenikliwe spojrzenie spoczęło na Tobie. Nie było w nim cienia uśmiechu. *** - Towarzystwo Thule (Thule-Gesellschaft), to odłam wotańskiej Loży Oświeconych Misteriów, powstały u progu Wielkiej Wojny w Heimburgu. Założona przez gnomiego maga Rudolfa von Rottendorfa organizacja całkowicie skupiła się na szukaniu potęgi poprzez zgłębianie okultyzmu, jego najmroczniejszych rytuałów i szukaniu najpotężniejszych magicznych artefaktów. Mało kto to wie, ale to dzięki członkom Thule Ven Rier poznał zakazane tajemnice nekromancji i sekrety przemiany liczowskiej, której dokonał na polach Nordalii. Za czasów Nieumarłej Rzeszy Towarzystwo działało prężnie na całym świecie, szukając zakazanej wiedzy i zbierając artefakty z najdalszych zakątków świata, ale nigdy nie wyszło z ukrycia. Zawsze działając zza kulis poprzez spiski i machinacje. Myśleliśmy, że koniec Wielkiej Wojny i przegrana Ven Riera sprawiły, że i Thule poszło w rozsypkę, ale byliśmy w błędzie. Na długie lata słuch o organizacji zaginął, ale od jakichś dwóch lat nasz wywiad donosi o wzmożonej aktywności jej członków. To mówiąc kardynał Serrano pochylił się do przodu i lewa ręką sięgnął do szuflady wyciągając z niej teczkę po czym położył ją przed Tobą. - Otwórz proszę. – wskazał na zamkniętą aktówkę. Sięgnęłaś po leżącą na stole teczkę i otworzyłaś ją, a Twoim oczom ukazała się przyczepiona stara fotografia i wpisane w rubryce na pierwszej stronie imię i nazwisko – Juda Schultz. - Podejrzewamy, że ten gnom ma coś wspólnego ze wzmożoną aktywnością agentów Towarzystwa – powiedział kardynał, podczas gdy Ty studiowałaś zawartość aktówki. - Przed kilkoma godzinami dostałem depeszę, w której poinformowano mnie, iż widziano tego jegomościa w Orseaux, stolicy republiki Akwitanii. – tu Serrano przerwał na chwilę spoglądając na Ciebie badawczo. – Tam też się udasz by zbadać całą sprawę. Pamiętaj, to delikatna misja, musisz działać subtelnie. Nie możemy dopuścić do skandalu dyplomatycznego, a jednocześnie nie możemy pozwolić agentom Thule realizować ich niecnych planów, bo te mogą zagrażać nie tylko Pontyfikałowi, ale całej Wanadii. – to mówiąc Wiktor Serrano wstał z rzeźbionego fotela i podszedł do okna, z którego rozciągał się widok na panoramę Res skąpanego w promieniach południowego słońca. Stał tak w milczeniu przez dłuższą chwilę, splótłszy dłonie za plecami, po czym westchnął głęboko i spojrzał w Twoją stronę. - Alfheimskie służby specjalne również zainteresowały się sprawą Towarzystwa, co zresztą nie dziwi, bo imperium słono przypłaciło zwycięstwo nad Ven Rierem i podobnie jak większość mocarstw Wanadii nie chciałoby powtórki z rozrywki. – rzucił Serrano znów spoglądając w okno, bardziej jakby do własnych myśli niż do Ciebie. – Na miejscu spotkasz się z wysłannikiem tamtejszego attaché, to niejaki James Black. Nawiążesz z nim współpracę, ale miej na niego oko – Alfheimczykom nigdy do końca nie można ufać. Za dwie godziny masz sterowiec do Orseaux. Masz dowiedzieć się kim dokładnie jest Juda Schultz, jakie są jego związki z Towarzystwem Thule, co robi w Orseux i jeżeli trzeba masz pokrzyżować im plany. Wszystko to oczywiście w białych rękawiczkach i z wrodzonym Ci wdziękiem. Powodzenia Panno Ha Noi. Idź już, nie trać czasu – to mówiąc podał Ci dłoń na pożegnanie i uśmiechnął się nieznacznie. - Oczekuję regularnych raportów – usłyszałaś za plecami, wychodząc z gabinetu. *** Z zamyślenia nad trzymanym w ręku kieliszku wina wyrywa Cię pukanie do drzwi pokoju hotelowego, w którym przebywasz. Co robisz? (poczekać na reakcję gracza) Otwierasz drzwi i widzisz, że przed nimi stoi młody boy hotelowy – elf, który na Twój widok peszy się okrutnie i wysuwa przed siebie srebrną tacę, na której leży biała koperta z pięknie wykaligrafowanym opisem: „Sz. P. Ha Noi, p. 308”. Chłopak duka: - Wiadomość dla Pani. (poczekać na reakcję) Kiedy zabierasz kopertę chłopak skłania się nisko i pospiesznie odchodzi, ewidentnie nie czuł się dobrze pod uważnym spojrzeniem pięknej orczycy. Koperta, którą trzymasz w dłoni, to zwykła biała koperta na listy, nie posiada żadnych oznaczeń, pieczęci czy logo. W środku znajduje się złożona kartka, która zawiera krótką, napisaną odręcznie, starannym pismem notkę: „Mam nadzieje, ze tutejsze Pinot Noir zachwyciło swym smakiem i bukietem. To tak, na początek naszej dobrej współpracy. Dzisiaj o 18:00 w restauracji La Grange podają wyśmienita kaczkę z jabłkami. Mamy wiele do omówienia, będzie wiec ku temu świetna okazja. Do zobaczenia na miejscu. Z wyrazami szacunku. James”
  3. Przed Wami zapis drugiej z sesji-prologów dla postaci z mojej wolsungowej drużyny. Bohaterem tego odcinka jest Matus i prowadzona przez niego postać gnomiego technomaga z Purgatorii - Stefena von Erwinga.
  4. Nie było mnie na tym blogu całe lata, aż dziw, że istnieje :). Dzisiaj chciałem się z Wami podzielić pierwszą z sesji RPG, jakie po latach przerwy zacząłem znów prowadzić. Tym razem gram online w czym pomaga mi posiadanie swojego serwera Discord. Bohaterką pierwszej sesji jest agentka specjalna Państwa Pontyfikalnego, orczyca Ha Noi. Wszystkie sesje publikowane będą później na moim kanale YT.
  5. Jak wstawiłeś do posta filmik z YT, że można go obejrzeć z poziomu wpisu? U mnie we wszystkich filmikach wstawionych jeszcze na starej wersji blogów są same białe ekrany.
  6. Dziś kolejny fragment z moich tzw. okruchów prozy: W moich myślach mówisz mi, że tęsknisz. Ale przecież ja jestem. Jestem wciąż blisko Ciebie, gdzieś na granicy dotyku, na wyciągnięcie ręki, na oka mrugnięcie. Nieprzerwanie trwam przy Twoim boku, jak opoka, jak skała, ogorzała od palącego słońca i porywistych wiatrów. Zawsze mam dla Ciebie uśmiech, gdy tylko zwrócisz w moją stronę swoją twarz. Jestem tuż obok, dla Ciebie, pomiędzy światłem i cieniem, ciemnością i świecą. Wytrwale czekam aż kolejny raz wpadniesz w moje ramiona bez słów, jak kiedyś. Moje myśli krążą wokół Ciebie za często i za gęsto. Pewnie częściej niż byś chciała, częściej niż bym sam chciał. Strzępki myśli, obrazów, wspomnień, emocji – kompozycja rzeczy, które przeżyliśmy razem i te, które przeżyliśmy razem tylko w mojej głowie, w niedoścignionych marzeniach, gdzieś w jednym z tych alternatywnych wszechświatów, które ponoć powstają zrodzone przez myśl i umierają wraz z nią. Tak, w rzeczy samej, tęsknię za tym by usłyszeć, że tęsknisz. *** Niewysłane listy z dna szuflady
  7. "Dziwne są ścieżki wilczych serc" Kiedyś przyjdziesz, samotny wilku Po raz ostatni w Twoją sierść księżyca zew wplącze wzorzec nocy Dziwne są ścieżki wilczych serc Jeszcze dziwniejsze echa Tych serc samotnych... Jak Ty i ja Samotny wilku, śnij wilczy sen O ostatniej swej pogoni Dziwne są ścieżki wilczych serc Jeszcze dziwniejsze drogi Naszych serc samotnych... Jak Ty i ja
  8. Poniżej zamieszczam kolejny fragment z cyklu "okruchy prozy". Mężczyzna stał oparty o balustradę małego tarasu przylegającego do południowej ściany domu, w którym odbywało się spotkanie towarzyskie grupki przyjaciół. Stał tak delektując się chłodnym, wieczornym powietrzem, wpatrzony w mrugające światła odległych domostw. Rozmyślał. Początkowo nie zwrócił uwagi na fakt, że od dłuższej chwili nie jest już sam. Młody, na oko kilkunastoletni chłopak, bezszelestnie stanął obok mężczyzny. Przez kilka chwil tkwili tak obaj, w milczeniu. W końcu ciszę przerwało nieśmiałe pytanie: - Kochasz mamę, prawda? ? pytanie zawisło w powietrzu niemalże materialne i nawet cykady koncertujące zajadle gdzieś w trawie jakby ucichły na chwilę. Mężczyzna wyrwany nagle ze swoich rozmyślań spojrzał na chłopaka, przez usta przebiegł mu cień uśmiechu. Onieśmielony tak własnym pytaniem, jak i uważnym spojrzeniem przenikliwych oczu pytanego, chłopiec zarumienił się i odwrócił wzrok. - Nigdy nie przestałem jej kochać ? odparł mężczyzna. Zza uchylonych drzwi słychać było śmiechy i gwar rozmów. - To dlaczego nie jesteście razem? ? spytał młodzieniec ze wzrokiem utkwionym gdzieś w dali, nie mając zapewne odwagi by spojrzeć w oczy swojemu rozmówcy. - Próbowaliśmy, przecież wiesz ? odparł tamten. ? Ale nie wyszło. Taka kolej rzeczy. W życiu dorosłych ludzi tak bywa. Teraz Twoja mama jest szczęśliwa z kimś innym. Ty chyba też ? dokończył, uśmiechając się do ciekawskiego młodzieńca. - A Ty? Czy Ty jesteś szczęśliwy? ? chłopak nie ustępował w swojej dociekliwości. Na chwilę twarz mężczyzny przybrała melancholijny wyraz, rzucił przez ramię spojrzenie w kierunki drzwi wiodących do mieszkania. Po czym odpowiedział: - Jestem trochę szczęśliwy, a czasem trochę smutny. Kiedy wiem, że Twojej mamie dobrze się wiedzie i kiedy wiem, że jest szczęśliwa, wtedy i ja jestem trochę szczęśliwy. Czasem bywam smutny, bo tęsknię za czymś zupełnie już dla mnie nieosiągalnym. - Za mamą? - Tak, za nią też. Za jej uśmiechem, który mógłby być dla mnie, za wspólną poranną kawą, za spacerem po parku, za wspólnym robieniem zakupów, za zapaloną świecą w oknie. Dorośli tęsknią za różnymi rzeczami. Sam się kiedyś przekonasz. Nawet za odrabianiem lekcji można tęsknić. ? mężczyzna uśmiechnął się szeroko, choć był to uśmiech podszyty tęsknotą, która na krótki moment zeszkliła oczy mówiącego. - Odrabianiem lekcji? Nieeee. Poważnie? ? nie dowierzał Młody. - Tak, za tym również ? odpowiedział mężczyzna. ? Kiedyś to zrozumiesz. Jestem tego pewien. Chodź, wracamy do środka, bo zaraz zaczną nas szukać. ? to mówiąc, poklepał Młodego po ramieniu i ruszył ku drzwiom. Po chwili ociągania młodzieniec ruszył za nim. Koncert cykad na chwilę zagłuszyła salwa śmiechu rozbawionego towarzystwa. *** Niewysłane listy z dna szuflady.
  9. "Na dachu snów zatrzymam się" Jestem ofiarą wynikowej własnych decyzji ostrzy niespełnionych pragnień pułapek głupiego serca gubionego co krok Cięgle potykam się o kamienie codziennych dni walcząc z wiatrakami złudzeń że kiedyś spotkam Cię na jednej z dróg tak samotnych Któregoś dnia rozpłynę się Jak łzy w strugach deszczu Na dachu snów zatrzymam się jak Roy Batty
  10. eliandir

    Okruchy prozy

    Dorzucam do swojego małego i rzadko aktualizowanego bloga nowy dział/kategorię - okruchy prozy. Będę tu umieszczał fragmenty napisanych przez siebie tekstów i tekścików - nic konkretnego, żadne tam opowiadania, eseje, felietony etc. Po prostu różne moje zapiski, nie będące wierszami, a może posiadające czasami jakąś nutę poetyki. Czasem to tylko fragmenty moich przemyśleń, pod wpływem impulsu przelanych w słowa. Teksty w większości o charakterze dość osobistym i niosące (przynajmniej dla mnie) znaczenie głębsze od samej treści. Kiedyś może zlepię w jakąś sensowną, większą całość. Roboczo nazwałem ten "projekt": "Niewysłane listy z dna szuflady", chciałem "Z niewysłanych listów", ale taki tytuł był już zajęty przez pewną lubianą przeze mnie poetkę. Dlaczego tu? Bo to mój blog, mój kącik, a że z grami niespecjalnie związany... A musi być? Ale do rzeczy. Okruch 1 (choć tak naprawdę kolejność jest zupełnie przypadkowa): Dobrze jest mieć do czego wracać. Choćby to była tylko garść wspomnień ciepłych jak kubek herbaty... i koc. *** W samotne i długie wieczory, gdy jedynym towarzyszem muzyka sącząca się z głośników, a przyjacielem kolejny kieliszek wina, znowu wracam myślami do naszych letnich dni. Uświadamiam sobie wtedy, że choć mijają miesiące i lata, ja wciąż za Tobą cholernie tęsknię. Bezgłośna spowiedź do ściany, która wszystko przyjmie, jak papier. Dopijam ostatni kieliszek w beznadziejnym geście autodestrukcji mijającego dnia. Jutro przyjdzie kolejny, tak samo pusty, bezbarwny i bezcelowy jak poprzedni. A może to tylko pryzmat nocy... *** Nasze własne szczęście budujemy zawsze na gruzach marzeń i płonnych nadziei innych ludzi. *** "Niewysłane listy z dnia szuflady"
  11. eliandir

    Jak zawsze

    "Jak zawsze" Do szafy grającej wszystkich smutków i żalu wrzucam dziś żetony wspomnień Załkała cisza martwej struny dźwiękiem Kroków oddalających się naprędce Miłość odwróciła się na pięcie i wyszła trzaskając drzwiami, bez pożegnania Daleko za nimi Twoje szczęście Dla mnie tylko zimne dni Jak zawsze
  12. eliandir

    Ostatni raz

    "Ostatni raz" Ostatni raz spoglądam w głębiny Twoich oczu Szukając czegoś nieuchwytnego Ale to tyko cień minionych chwil To nie nasze dzisiaj plącze się u stóp Jakieś wczoraj było milion lat temu A jutro tak nie moje na bezdrożach snów... Na jedną chwilę moje serce w Twoich dłoniach zawołało - Bądź! Mimo wszystko Pośród głuchej ciszy niemych grobów zdeptanych marzeń Pokryta kurzem bezmyślnego gniewu bezbrzeżnego żalu utraconych złudzeń nadzieja legła stracona Po raz ostatni.
  13. "Refleksja bezśnieżnej zimy II" Jak wąż Uroboros gryzę własny ogon Schwytany w pętli historii, która kocha się powtarzać. Wczorajsze jutro Z poplątanych marzeń Gdzie proste ścieżki wiodą donikąd Początek i koniec gryzieniem ogona A skutek od zawsze ten sam...
  14. eliandir

    Łowcy Głów

    Tytuł: Łowcy Głów Autor: Jo Nesbo Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie (2008) Roger Brown jest łowcą głów, najlepszym w Oslo, a może nawet najlepszym w Norwegii. Każdy kogo poleci do pracy znajduje zatrudnienie. Wielkie firmy właśnie u niego szukają kandydatów na najważniejsze stanowiska. Jednakże nawet taka pozycja i renoma jaką w Norwegii wyrobił sobie pośród headhunterów Roger nie daje mu wystarczających pieniędzy. Roger Brown żyje ponad stan. Utrzymanie galerii sztuki jego żony Diany oraz piękna willa, w której mieszkają, to luksusy, na które nie stać nawet tak dobrego łowcy głów. Dlatego też Roger zmuszony jest kraść. Pan Brown jest złodziejem dzieł sztuki i okrada swoich klientów. Kiedy dzięki kontaktom swojej żony poznaje holenderskiego biznesmena Clasa Greve, który jest posiadaczem bezcennego obrazu Rubensa, postanawia wykorzystać szansę na osiągnięcie finansowej niezależności. Intryga, w którą się wplącze przyniesie nieoczekiwany obrót spraw. Jo Nesbo jest jednym z najbardziej znanych, współczesnych pisarzy skandynawskich, którego książki przetłumaczono na wiele języków. Osobiście z twórczością tego pana spotykam się po raz pierwszy i zaliczam je do bardzo udanych. Akcja powieści , mimo że książka nie należy do długich, rozkręca się dość powoli. Jednakże gdy już przebrnie się przez kilka pierwszych rozdziałów, to intryga zaczyna pędzić na złamanie karku i nie zwalnia już do samego końca. Taka konstrukcja przypomina swoim schematem jazdę na rollercoasterze, gdzie powolna jazda ku górze jest tylko chwilą potrzebną na nabranie oddechu przed runięciem w dół z pełną prędkością. Od pewnego momentu książka trzyma w napięciu i nie pozwala oderwać się od czytania, a wertując kolejne strony z zapartym tchem śledzi się wydarzenia, w które wplątał się Roger i choć Nesbo wykreował bohatera, w którym niespecjalnie jest co lubić, to gdzieś nieświadomie kibicuje mu się na każdym kroku. ?Łowy Głów? poza wartką akcją, ukazują po trosze kulisy pracy headhunterów w świecie wielkiego biznesu, a techniki, których Roger używa w trakcie rozmów z klientami oraz jego przemyślenia i analizy są ciekawe z psychologicznego i socjologicznego punktu widzenia. Również do warsztatu pisarskiego Nesbo nie da się przyczepić. Powieść napisana jest zgrabnie, czyta się świetnie. Bohaterowie są wyraziście zarysowani, a Roger, mimo iż nie jest najsympatyczniejszym człowiekiem, to śledząc jego losy, jakoś nie sposób mu nie kibicować. Może dlatego, że w swoich wadach i złych życiowych decyzjach jest tak bardzo ludzki... Z czystym sumieniem polecam tę książkę. Świetna lektura na wieczór (lub dwa). Jak ktoś lubi dobre thrillery sensacyjne, to się nie zawiedzie. Moja ocena wg systemu "szkolnego": 5/6
  15. "Czasem liczy się tylko rym" (Wena w pracy przynosi zadziwiające rezultaty) Czasem w pracy nachodzi mnie myśl By poskładać swe myśli nieskładne Wziąć długopis, bazgrolić co sił Tworzyć rymy na oko dość zgrabne Tak o niczym napisać wiersz Może głupi, ktoś powie nieładnie Czasem liczy się tylko rym Oraz to co do głowy wpadnie Zatem Zjadłem sobie kanapkę ze smalcem Zaraz potem rozbolał mnie brzuch Poprawiłem więc ciastkiem z zakalcem Teraz będzie mnie bolał za dwóch
×
×
  • Create New...