Valiant Hearts: The Great War
Valiant Hearts: The Great War
Nie minęły dwa miesiące od premiery "Child of Light", a na warsztat wziąłem kolejny tytuł stworzony dzięki Ubi Framework. Czy jest lepszy od poprzedniej gry? Czy można je ot tak porównywać? Czy w ogóle coś poza silnikiem je łączy?
![VH_Screenshot_Emile_Train_station_143277.jpg](http://static9.ubi.com/resource/en-US/game/valianthearts/game/VH_Screenshot_Emile_Train_station_143277.jpg)
Podobieństwa są jeszcze dwa - to też platformówka i też jest "rysunkowa". Reszta to już zupełnie inna bajka.
Valiant Hearts zostało osadzone w czasie pierwszej wojny światowej. I już samo to jest ciekawe - w grach jeśli mowa o wojnie, z niewiadomych powodów dominuje WWII. Po części dlatego Wielka Wojna* pozostaje wciąż tematyką nieco egzotyczną (mimo że de facto jej zasięg był mniejszy niż Drugiej).
W jej przededniu poznajemy Karla, Niemca mieszkającego we Francji, który z powodu zbliżającego się konfliktu zostaje deportowany i jest zmuszony zostawić swoją żonę i dziecko. Potem zostaje wcielony do wojska i musi walczyć przeciw krajowi, który był jego domem. Ale Karl nie jest główną postacią gry - kierujemy czterema osobami (i psem), a ich losy rysują nam obraz Wielkiej Wojny.
Perypetie bohaterów symbolizują sytuacje różnych nacji i ludzi biorących w taki lub inny sposób udział w wojnie. Sama fabuła nie jest bardzo głęboka, ale poplątana i momentami aż trudno uwierzyć, że została oparta na faktach.
![Valiant-Hearts-QTEs.jpg](http://www.spawnfirst.com/wp-content/uploads/2014/06/Valiant-Hearts-QTEs.jpg)
Valiant Hearts to prosta platformówka, w której dodano kilka innych mechanizmów. Przez większość czasu idziemy w prawo, podnosząc przedmioty i rozwiązując zagadki. Przedmioty są dwóch typów - niektóre elementy potrzebne są by przejść dalej (trochę na modłę przygodówek point&click), inne to znajdźki nakreślające tło. Zresztą każdy z rozdziałów gry, związany z jakimś ważnym wydarzeniem (bitwa o Ypres, Verdun, etc.), a gracze mogą obejrzeć zdjęcia z epoki opatrzone krótkimi opisami. Nasi bohaterzy unikają więc ognia karabinów maszynowych, rzucają butelkami wina w przełączniki i rozkazują psu. Czworonożny przyjaciel nie daje się bowiem kierować bezpośrednio, ale przytrzymując 'Alt' można mu wskazać jakiś cel, z którym może wykonać odpowiednią akcję - odwrócić uwagę strażnika, przynieść brakujący element albo wyciągnąć rannego z dymu. Bohaterzy nie mają też wielu umiejętności - nie można skakać, bije się tu bardzo rzadko, a jednocześnie można trzymać tylko jeden obiekt. Na osłodę jeden z bohaterów potrafi bardzo dobrze kopać, a inny (inna) może w określonych miejscach leczyć rannych, czemu towarzyszy minigierka rytmiczna. Przyjdzie nam też przez chwilę pokierować czołgiem (w prawo i w lewo) i ostrzałem (raz, a koncept jest zacny, przydałoby się więcej takich fragmentów). Jedyną wyrwą w tej wędrówce w prawo (co ma sens, jeśli idziemy z Francji do Niemiec, ale przy wędrówce w drugą stronę też idziemy w prawo) są etapy, gdy jedziemy samochodem. Kamera jest wtedy ustawiona przed pojazdem, a naszym zadaniem jest unikanie spadających bomb i przeszkód pojawiających się na drodze. Przeszkadzajki pojawiają się - co trochę nie pasuje do tematyki gry - w rytm muzyki. Bomby walą więc w takt marsylianki, a wozy pancerne wyskakują do 'Valkirii'. Nie jest to jednak duży dysonans, można to nawet postrzegać jako dobrą przeciwwagę dla ciężkiego klimatu reszty.
![valiant-hearts-3-1024x576.jpg](http://www.incgamers.com/wp-content/uploads/2014/06/valiant-hearts-3-1024x576.jpg)
Poza tym drobnym zgrzytem oprawa audio stoi na wysokim poziomie. Muzyka jest świetnie dobrana - przygrywa orkiestra, mamy odpowiednią dynamikę podczas bitew i nieco patosu podczas stosownych fragmentów. Nie jest to zbyt wojskowe ani sztampowo-filharmoniczno-patetyczne, jak to czasami się zdarza. Głos lektora jest ciężki i poważny, a mamrotanie postaci (każdej z odpowiednim akcentem i w stosownym języku) dodaje smaczku.
Graficznie to oszczędność ocierająca się o minimalizm. Wszystko jest tutaj ręcznie rysowanymi sprite'ami w komiksowym stylu. Assety są generalnie dobrej jakości, tylko momentami widać nierówną rozdzielczość albo rozmycia. Na szczęście nie jest to bardzo dokuczliwe. Cutscenki i gameplay są bardzo spójne stylistycznie, a animacje wypadają dobrze. Kolorystyka i kompozycja bardzo dobrze podkreśla (albo wręcz określa) charakter każdego z rozdziałów. Forma jest więc prawie indyczna, ale nikt nie powinien być zaskoczony.
![VH_Screenshot_Tank_143280.jpg](http://static9.ubi.com/resource/en-US/game/valianthearts/game/VH_Screenshot_Tank_143280.jpg)
Pewnym zaskoczeniem jest za to długość gry - wystarczyła mi na cztery wieczory. Pod koniec widać pewne zmęczenie materiału, jakby twórcy nie wiedzieli czym wypełnić etapy oddzielające ostatnie rozdziały historii. W innej grze należałoby zmienić ułożenie gierek (mniej leczenia, więcej kierowania maszynami) i/lub zmodyfikować historię. I ekipa z Ubisoft Montpelier pewnie doskonale zdawała sobie z tego sprawę, ale ze względu na historyczne zacięcie nie można było nic z tym zrobić. Dlatego wybaczam. Co mnie natomiast drażni, to zakończenie gry: historia wszystkich bohaterów w taki lub inny sposób dobiegła końca (i zakończenie jest ok), ale jeden z nich ma znowu ochotę na wojaczkę i marzy mu się sequel.Amerykanin Eddie zaciąga się do francuskiego wojska żeby pomścić ukochaną, doprowadza do zdegradowania zabójcy żony (co jest ponoć gorsze dla owego Niemca od śmierci), po czym patrzy z tęsknotą na łodzie podwodne. Otwarta furtka jest tu boleśnie widoczna. Fabularnie jest to bez sensu, a odcinanie kuponów od takiego tytułu** budzi niesmak.
Ostatecznie to jednak bardzo dobry tytuł. Specyficzny, zrobiony z wprawą, dający kilka okazji do uśmiechu, wzruszeń i zadumy. Gra idzie trochę pod prąd, wybiera karkołomne rozwiązania, ale nie popada w skrajność. Jedyne, co można grze zarzucić to to nieszczęsne zakończenie i fakt, że nie jest nowym PoPem
* - Do wybuchu drugiej wojny światowej pierwszą nazywano po prostu Wielką Wojną ze względu na liczbę ofiar.
** - Twórcy mówili o osobistej motywacji do stworzenia gry ze względu na przodków, którzy sami doświadczyli dramatu wojny.
5 komentarzy
Rekomendowane komentarze