Jump to content
  • entries
    161
  • comments
    916
  • views
    177,956

Filmów Garść #3


Sergi

998 views

 Share

Dziewczyna z tatuażem :: Kot w butach :: Artysta :: Drive

Tym razem remake popularnego kryminału, CGI, perełka dla fanów starego kina i... sam nie wiem co.

The Girl with the Dragon Tattoo (Dziewczyna z tatuażem)

7415108.3.jpg

Czyli kolejne amerykanów podejście do skandynawskiej twórczości. Trochę to błahe i miałkie - moda na jakąś kulturę, tamtejszą kinematografię i jedzenie (bo przecież kultura = TV + żarełko, nie?) pociąga za sobą popyt na zamerykanizowane remake'i największych ekranizacji. Pół biedy gdy powstaje coś na kształt "Ring". Tym razem spodziewałem się pokraki w stylu "Let me in".

Po tym przydługim wstępie przechodzę do meritum - David Fincher (znany chyba z każdego filmu jaki reżyserował) bierze się za Larssonowkie "Millenium", w głównej roli obsadzając Daniela "nie jestem Bondem" Craiga.

Mikael Blomkvist po przegranym procesie o zniesławienie zostaję zatrudniony przez Henrika Vangera do rozwiązania zagadki morderstwa sprzed lat. Do pracy w pewnym momencie dołącza Lisbeth Salander (Rooney Mara), wyalienowana hakerka, twarz serii.

Fabuła jest w porządku, aktorstwo też (choć Mara momentami wyrzuca z siebie tekst jak krnąbrna dziewczynka opowiadająca wierszyk), zdjęcia i muzyka też dają radę (czuć wpływy Trenta Reznora), ale czegoś jakby brakuje, coś jest nie tak.

Problemem filmu jest to, że opiera się na kryminale, książce, której siłą jest gra z czytelnikiem, po jednej stronie stoi autor i morderca, a po drugiej protagonista i czytelnik. Czytając samemu mamy możliwość dokładnej analizy, wczucia się w sytuację, próby konkurowania z detektywem. W filmie tego brakuje - mamy tyle a tyle czasu i musimy naświetlić (nieraz bardzo dosłownie) odpowiednie punkty, żeby na końcu wszystko miało sens dla widza. Tutaj nie można samemu łowić szczegółów, są podawane niemalże na tacy i co sprytniejszy widz dość szybko rozwikła tajemnicę(e). Czy wobec tego warto? Jak najbardziej. Pomimo pewnych braków to wciąż solidne, Fincherowskie kino, a fani z pewnością skojarzą niektóre sceny z innymi filmami tego reżysera (Siedem, Social Network, Fight Club etc.). Jedyne, co nie daje mi spokoju (i jest zapewne wybiegiem do kolejnych części) to scena

z kurtką. Jak mogła być tak naiwna i sądzić, że coś z tego będzie? Przed tym jak pierwszy raz poszli do łóżka dał jej wyraźnie do zrozumienia, jak dalej się to potoczy, a Lisbeth - powiedzmy to sobie szczerze - nie jest typem romantyczki. Mimo to przychodzi pod redakcję (znowu dostaje sygnał, że on nie jest nią tak zainteresowany), a potem chce dać mu prezent i BAM! dociera. Trochę mi to do niej nie pasuje.

Aha, mogli jeszcze pofarbować jej brwi ;)

Puss in Boots (Kot w butach)

kot-w-butach-2011_20111215161954.jpg

Kolejne podejście do klasycznej bajki, tym razem w wykonaniu studia Dreamworks. A jeśli to Dreamworks, możemy spodziewać się że Puszek będzie głównym bohaterem.

Kot zostaje przeniesiony do nieco innego uniwersum, niż to, które znamy z poprzednich filmów - mniej tutaj nawiązań do popkultury, nie ma też znanego kolażu bajek (oprócz kota mamy "tylko"

Humpty'ego Dumpty'ego, Jack i Jill oraz magiczną fasolę

). Film jest niejako prequelem, poznajemy historię kota i dowiadujemy się, jak stał się banitą.

W standardowej mieszance humoru, akcji i wzruszeń jaka występuje w tego typu produkcjach wyraźnie przeniesiono nacisk z tego pierwszego na pozostałe dwa. Pośmiać więc nadal się można, ale historia jest bardziej dojrzała, a cały film skłania się raczej w stronę klasycznych ekranizacji bajek niż parodii. Ogląda się to więc raczej na zasadzie "ciekawe, jak to się skończy" (choć intryga jest raczej prosta) niż "ciekawe, z czego teraz się pośmiejemy". Dubbing w takim filmie to rzecz kluczowa, i choć w ojczystym języku nie dostaniemy panteonu gwiazd (Antonio Bandera, Salma Hayek, Zach Galifianakis czy Billy Bob Thornton) to jest całkiem nieźle, zwłaszcza Wojciech Malajkat daje tu popis umiejętności.

Osoby oczekujące Shreka 5 mogą czuć się rozczarowane, cała reszta będzie się dobrze bawić.

Artysta (Artist)

300artysta.jpg

Historia początków kina przedstawiona w konwencji... kina niemego. Jak to tak? Jak to w ogóle może mieć ręce i nogi? I jeszcze w tych rękach trzymać kopę Oskarów? Widać może.

Główny bohater, gwiazda kina niemego, George Valentin (nawiązanie do Rudolpha Valentino - pierwszego filmowego amanta), nie wierzy w filmy mówione, "talkies" (tu nawiązanie do Charliego Chaplina, która sam długo wzbraniał się przed tego typu produkcjami, choć w zasadzie nie miał powodu). Jednocześnie Peppy Miller, zakochana w nim fanka, dziewczyna znikąd, staje się nagle gwiazdą filmów dźwiękowych. Mamy tu klasyczny motyw konkurencji i miłość na przekór.

Film jest doskonale wystylizowany - sposób prowadzenia kamery, gra aktorska, gestykulacja, muzyka, nawet kontrast i ostrość doskonale upodabniają go do takich filmów jak "Dyktator" czy "Casablanca". Film obfituje w różne smaczki i dowcipy (

"I want you to talk!" czy aktor grający Napoleona

) a na drugim planie można zobaczyć kilka gwiazd (John Goodman, Malcolm McDowell czy James Cromwell). Znakomita ilustracja jednego z najciekawszych okresów w historii kinematografii, a przy tym uniwersalna opowieść o dumie, miłości i przywiązaniu.

Must watch dla każdego kinomana.

Drive (Drive)

Drive.jpg

Ryan Gosling gra tutaj kierowcę, o którym wiemy tylko, że inni mówią na niego "Młody". Pracuje w warsztacie, dorabia jako kaskader i kierowca do włamów. Właściciel warsztatu namawia go na udział w wyścigach i zaciąga kredyt u lokalnego mafioso na samochód. Tymczasem Młody postanawia pomóc sąsiadowi - recydywiście, który musi zrobić ostatni skok. Trudno o bardziej ograny schemat, ale chyba nie o fabułę tu idzie. O co w takim razie?

Mamy hipsterską muzykę i ciepłe, prześwietlone sekwencje w złotej godzinie; Jest i kino samochodowe - pościgi i karambole, Shelby GT 500 (niestety KR) i Pontiac GTO; Są w końcu twardzi bandyci i kino przemocy w stylu Michaela Manna czy Sama Peckinpaha (i z tego względu odradzam film osobom wrażliwym).

Wszystkie te elementy mogłaby spiąć fabuła, ale jest jakby niekompletna. Co główny bohater robił wcześniej? O co chodzi z tą kurtką?

Czemu nie wrócił do dziewczyny

? Przez większość filmu przeczuwałem jakąś retrospekcję, która wyjaśni jak stał się takim człowiekiem.

Obraz jest bardzo wyrazisty i dobrze zrealizowany, przyjemnie się go ogląda i słucha, ale jest raczej zlepkiem efektownych motywów i zagrań z kina, którego już chyba nie ma, niż produkcją która coś przekazuje; Swoistym hołdem dla takich dzieł jak Znikający Punkt czy Taxi Driver. Jako bonus dostajemy Bryana Cranstona (Wlater White) i Rona Perlmana (Hellboy) w rolach drugoplanowych.

A teraz perfidny wskok na bandwagon i filmik, którego częstotliwość repostów może ostatnio konkurować chyba tylko z Gotye:

Youtube Video -> Oryginalne wideo
 Share

3 Comments


Recommended Comments

Z tych tu wymienionych to zapoznałem się z Dziewczyną z Tatuażem, którą szczerze polecam. Jest dobra fabuła, ciekawa historia i klimat. Jednak szkoda mi iż Mara nie dostała Oscara, ale cóż. Polecam raz jeszcze :)

Link to comment

@pikaz512 - Rooney na pewno miała bardzo trudną rolę, ale czy zagrała tak koncertowo? Z tego co wiem konkurowała z Meryl Streep jako Thatcher, ale "Żelaznej damy" jeszcze nie oglądałem więc się nie wypowiadam.

@Legogolas - Artystę właśnie trudno tak jednoznacznie sklasyfikować, z jednej strony forma nieprzystająca do obecnego kina, a z drugiej dzieło o wiele za duże i zbyt skomplikowane żeby zaszufladkować je jako etiuda.

Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...