Jump to content

Hobbicia Stopa

  • entries
    286
  • comments
    1,816
  • views
    442,945

Kholat - recenzja

otton

1,224 views

st_logo.png

Za często używam ostatnimi czasy słowa grafomania w recenzjach i bardzo pragnę się z tej przypadłości wyleczyć. Kiedy już jednak myślę, że schorzenie przechodzi, na moim dysku twardym ląduje taki Kholat i... koszmar powraca...

Mimo osobistej niechęci do Adriana Chmielarza, będącej zresztą pochodną jego nieumiejętności przyjmowania krytyki, co widać na jego fanpage'u, bardzo lubię jego Ethana Cartera - za lekkie ujęcie tematu. Gdy tylko ujrzałem Kholata, mając jeszcze w pamięci dzieło Astronautów, zapisałem go sobie wysoko na liście oczekiwań, z radością chłonąc kolejne widoczki na Unreal Engine 4 czy czytając w prasie drukowanej i internetowej o pomysłach na rozruszanie gatunku.

Najlepszym świadectwem anty jakości Kholata jest fakt, że gra wisiała mi na Steamie od dnia premiery i, mimo pięciu godzin czystego gameplayu (o jakieś 4,5 za dużo), udało mi się ukończyć ją dopiero dziś. Pierwszą, naczelną przyczyną jest niestety słaba jak jasny gwint fabuła. Produkcja polega na zebraniu rozsypanych po dość sporej planszy 9 kartek, a jeżeli ktoś ma ochotę, świat gry ukrywa także około 30 dodatkowych. W zasadzie można ich nie czytać, bo treścią nie wykraczają w żaden sposób poza to, co można sobie na temat przełęczy Diatłowa wyszukać na wikipedii.

kholat-2602519.jpg

No właśnie, fabuła bazuje na rzeczywistym, niewyjaśnionym do dziś wydarzeniu, a twórcy postanowili sobie, że zaproponują własne, podkolorowane wyjaśnienie tej zagadki - miało być tajemniczo, nietuzinkowo. Owa oryginalność polega niestety na świecących kamyczkach i czarnych widmach, które biegają po drogach, chcąc ukrócić nasz żywot. Tak, to chyba pierwsza gra tego typu, w której można zginąć. Tak, nie wnosi to nic do klimatu, a jedynie wkurza, bo checkpointy są tylko w miejscach znalezisk oraz namiotach i nieraz po zgonie trzeba wracać się przez pół mapy. Nie żeby śmierć spotykała nas za często - kluczem do sukcesu jest zbliżanie się do upiorów wyłącznie na pełnej staminie. W momencie, gdy to odkrywamy, napięcie pryska jak bańka mydlana.

Do rozpaczy doprowadzały mnie też wstawki narratora - są tak żałosne, że aż chce się wyć. Nawet wiem, dlaczego wypadły tak słabo. Widać ktoś doszedł do wniosku, że my tu sobie robimy indie grę, więc będziemy mądrzejsi od tych chamskich blockbusterów i zastosujemy pseudo poetycki język metafor. Może udało się w ten sposób zrobić wrażenie na unikających lekcji polskiego gimnazjalistach, ale sam akurat od kilku lat trzaskam klasykę literatury i po prostu widzę, gdy ktoś niepotrzebnie się napina. Joyce, Mann, Fitzgerald, Rand i inni (tu wstaw własnych, zmarłych mistrzów pióra) po prostu w grobie muszą się przewracać, widząc jaka nam "elyta" pisarska rośnie.

GC_Kholat_Screen_02.jpg

Jest w tej grze jedna fajna rzecz - konieczność sprawdzania drogi na mapie i brak zaznaczonej pozycji gracza, co często zmusza nas do błądzenia. Gra nie spełnia jednak swojej podstawowej funkcji w sensie nagradzania tegoż - bo i tak wiemy, że każdy kolejny świstek to na przemian gimnazjalna poezja i wikipedia. Na plus można zaliczyć też teleporty między ogniskami, pozwalające przynajmniej skrócić drogę do zakończenia.

Od biedy oprawa na Unreal Engine 4 też daje radę, ale są już lepsze benchmarki. W świetle powyższych, odradzam więc jakikolwiek kontakt z Kholatem. Wcale nie poprawia on wad gatunku (ciekawe zdarzenia są tylko przy kartkach z pokazów prasowych), a poczucie zagrożenia szybko znika. Fabuła zaś jest tak tania, że poznawać się jej nie chce. Temat wyczerpią hashtagi: #SztukaLotuKamulców, #SztukaGonieniaŚwiatełka, #SztukaByciaPomarańczowymGolasem, #DlaczegoNieMiśPolarnyZamiastUpiora

Ocena 2+/10

Grywalność 2/10

Grafika 8/10

Audio 5/10

Plus:

+Zanim zorientujemy się jak kiepska jest fabuła,

dość sympatycznie się błądzi

+ UKOŃCZYŁEM!!!

+ Był potencjał na dobrą grę detektywistyczą...

Minusy:

- ... a wyszła pierdoła, żerująca na indykowej modzie

- Żenująco kiepski scenariusz

- Sean Bean czytający pierdoły jest słaby

- Dopracowano tylko kartki z pokazów prasowych

- Kretyńskie checkpointy

- Brak pomysłu na ciekawą realizację tematu



9 Comments


Recommended Comments

Z tym bywa dość różnie smile_prosty.gif. Jak na razie miałem do czynienia z trzema gierkami na UE4 i działają w dość zróżnicowany sposób.

Na przykład Hatred chodzi dość kiepsko u mnie na kompie (Win 8. i5-4590, 8 gb ram, GTX 970). Na ultra detalach rzadko kiedy animacja przekracza 45 klatek, a wystarczą dwa radiowozy pełne policjantów/trochę tłumu i od razu dropi w brutalny sposób do 15-18 klatek. Nawet na najniższych detalach nie ma sześćdziesiątki cały czas (tylko w spokojnych momentach), a zadymy powodują chrupnięcia mniej więcej do trzydziestki. Gra wygląda przy tym bardzo ładnie - jest dość szczegółowa i ma fajny system oświetlenia.

Kholat z kolei przez większość czasu trzyma te 60 klatek na maksymalnych ustawieniach. Zdarza mu się dropnąć do 30, ale spadki są rzadkie, trwają chwilę i w warunkach, kiedy na ekranie dzieje się więcej (np. przy okazji wizji z kartką na drzewie, gdzie biegnie całe stado "pomarańczowych" albo jak zboczyłem ze ścieżki między drzewa). No i gra wygląda całkiem ładnie.

Trzecia to Alone in the Dark: Illumination. Kiedyś dostałem klucz do bety dla dziennikarzy, a potem okazało się, że ma on przy okazji aktualizację do pełnej wersji smile_prosty.gif. W becie było dość źle z tym, ale odpalałem dwa dni temu pełną wersję i po problemach nie ma śladu - niezależnie od ustawień, gra nie zwalnia poniżej 100 klatek. Tyle, że przy niej akurat można mieć wątpliwości, czy Unreal Engine 3 by nie wystarczył do jej stworzenia...

Ale myślę, że w temacie działania silnika może też mocno pomóc premiera DX12.

  • Upvote 2

Share this comment


Link to comment

Hej, ta gra wygląda interesująco! Oh, jej fabuła to hurr durr Wielki Głupi Eksperyment dał mu supermoce i przez to... I on się mści... I... Ugh.

Share this comment


Link to comment

Dobrze że przeczytałem, bo rozważałem zagranie w to coś.

Tak, to chyba pierwsza gra tego typu, w której można zginąć.

W Ethanie Carterze też można było zginąć.

Share this comment


Link to comment

Zagrałem, nie dałem rady skończyć. Gra popełnia podstawowe błędy game designowe, które odbierają radość z samej eksploracji, będącą przecież bazą tej gry.

A horror? Naprawdę? Ktoś z marketingu sobie nieźle zaszalał, opowiadając przed premierą, że ta gra ma straszyć. Kilka ambientowych dźwięków i (bardzo) upośledzone AI to nie wszystko.

Dawno się tak źle nie bawiłem przy jakiejś grze. Nie wiem, może nie jestem "targetem" (choć Ethan był całkiem spoko).

  • Upvote 1

Share this comment


Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...