Jump to content

ArryBlog

  • entries
    41
  • comments
    320
  • views
    38,445

Space-operowa hybryda gry akcji z RPGiem czyli Mass Effect


Arry

1,338 views

 Share

ME.jpg

Miałem co prawda pisać o innej space operze, a mianowicie o Star Wars The Force Unleashed, ale tak się składa, że ostatnio dorwałem na jakiejś wyprzedaży Mass Effect 3, więc równocześnie odświeżyłem sobie dwie poprzednie części trylogii.

W roku 2148 ludzkość natrafiła na Marsie na pradawne ruiny, a w nich na technologię, która umożliwiła podróże międzygwiezdne. Odkryto również, że ludzie to nie jedyny rozumny gatunek we wszechświecie, oraz wywołano wojnę z pierwszymi napotkanymi obcymi.

Trzydzieści lat później, Przymierze, bo tak nazwali się ludzie przyszłości, współistnieje w miarę pokojowo z innymi mieszkańcami wszechświata.

Komandor Shepard, czyli postać gracza, zostaje przydzielony do elitarnego oddziału N7 na najnowocześniejszy okręt przymierza i zostaje wysłany na zdawałoby się rutynową misję zwiadowczą na ludzką kolonię Eden Prime...

Fabuła jest dość dobra i całkiem spójna, chociaż trochę zgrzyta, gdy grając komandorem, członkiem specjalnego oddziału, nadal niektórzy traktują nas jak chłopca na posyłki.

Pod względem technicznym gra nadal trzyma się całkiem nieźle. Grafika czasem robi psikusy i wszystko wygląda dość paskudnie, szczególnie taką tendencję mają cienie na twarzach postaci, ale za to otoczenie jest naprawdę ładne. Widoki jakie można podziwiać na niektórych planetach potrafią przykuć uwagę.

Muzyka też stoi na wysokim poziomie i dobrze wpasowuje się w to, co widać na ekranie. Miejscami jest mroczna i ciężka, miejscami podniosła, a w trakcie walki dynamiczna. Jednakże utworem który zwrócił moją uwagę był "Uncharted Worlds", który słychać podczas eksploracji uniwersum z poziomu galaktyki.

Postać Sheparda została w pełni ugłosowiona, więc nasz bohater nie będzie już stał jak kołek. Pod względem dialogów, to uważam, iż odwalono naprawdę dobrą robotę, a polskie tłumaczenia i dubbing w wydaniu CD-Projektu niektórzy uważają za lepsze niż oryginał. Osobiście uważam, że ma ono lepsze (np. mi bardziej podobał się polski Joker) i gorsze momenty (polski Wrex tak ma się do oryginału, jakby został potraktowany jakąś maszyną -50 do inteligencji).

MassEffect.jpg

Rozgrywka rozpoczyna się od stworzenia postaci. Wybiera się płeć, tworzy wygląd swojego potworka, bądź wybiera jakąś domyślną facjatę, a następnie klasę postaci. Od klasy zależy to, w jakich broniach postać będzie mogła się rozwijać oraz jakie dodatkowe umiejętności będzie posiadać. W sumie jest sześć klas, trzy czyste (żołnierz, technik i biotyk - takie coś a'la Jedi, ale bez miecza) oraz trzy mieszane.

Kiedy już będziemy mieli swojego herosa, można zacząć grać. Pierwszą rzeczą, która się rzuca w oczy jest sposób wyboru opcji dialogowych. Wybiera się je za pomocą okręgu podzielonego na 6 części, które dość szybko można rozgryźć. I tak najwyższa po prawej opcja odpowiada za zachowania "miłe", najbardziej na prawo jesteśmy neutralni, najniższa po prawej to opcja "niemiła", zaś po lewej są zazwyczaj opcje typu "zbadaj" oprócz sytuacji, kiedy trzeba użyć specjalnej umiejętności uroku lub zastraszania. Te umiejętności można kupować przy awansach, ale aby móc wykupić wyższe ich poziomy trzeba mieć odpowiedni poziom statystki idealisty (paragon - dla uroku) lub renegata (renegade - dla zastraszania), a te statystki podnosi się poprzez bycie miłym/niemiłym dla rozmówców i podejmowanie różnych decyzji podczas gry, trzeba też dodać, że niektóre z tych decyzji mają dość spore konsekwencje.

Ogólnie koło dialogowe, jak został ten system nazwany, ma swoje wady i zalety. Z jednej strony można się spodziewać jak zareaguje rozmówca (w takim Neverwinter Nights czasem chciało się rzucić sarkazmem, a tu się okazywało, ze akurat ta opcja dialogowa była poważna...) ale z drugiej niekiedy napisy przy poszczególnych opcjach są dość enigmatyczne i niezbyt związane z tym, co powie i zrobi Shepard.

Jednakże nie samymi dialogami człowiek żyje, chociaż trzeba przyznać, iż tych w Mass Effect jest naprawdę sporo. Do akcji bierze się dwóch z sześciu towarzyszy, którzy ponadto reprezentują każdą z sześciu klas postaci, więc mogą uzupełniać braki naszego bohatera (np. nie mając deszyfracji nie jest się w stanie otwierać pojemników z ekwipunkiem, ale jeżeli któryś z towarzyszy ma tą umiejętność, to już jest to możliwe). Każda z postaci ma swoją osobowość oraz własne cele, które poprzez rozmowy możemy poznać i pomóc je spełnić. W naszej załodze ludzie będą stanowić mniejszość. Zatem dołączą do nas turiański snajper ex-policjant, pani archeolog z rasy asari, quariańska techniczka oraz kroganin. Każdego z towarzyszy warto poznać i dowiedzieć się co nieco o nim.

Ogólnie wiedzy w grze zawarto naprawdę sporo. Z menu można wybrać leksykon, który uzupełnia się eksplorując nowe światy, odkrywając tajemnice itd. Dzięki lekturze i rozmowom można poznać kultury poszczególnych ras, historię ich oraz całej galaktyki, sytuację polityczną itp.

MassEffect2.jpg

Zatem, pogadalim, zebralim drużynę i czas na akcję. Walka polega mniej więcej na bieganiu od osłony do osłony i strzelaniu do wrogów, którzy siedzą za własnymi osłonami. Tym co wyróżnia Mass Effecta od pozostałych shooterów, oprócz mocy postaci oczywiście, jest to, że statystki w posługiwaniu się daną bronią znacznie wpływają na jej skuteczność. Broń tutaj nie posiada amunicji pogrupowanej w magazynki, które trzeba wymieniać. Za to przy każdym wystrzale giwera się nagrzewa. Oczywiście chwila przerwy zmniejsza poziom nagrzania się, ale gdy ciepło osiągnie poziom krytyczny, to ze spluwy nie można strzelać, dopóki jej temperatura nie spadnie do "zera". Ogólnie spotkałem się z opiniami, że ten system jest do bani. Osobiście wydaje mi się, że ma on swój sens i urok. Po to znajduje się lepsze bronie i instaluje się w nich wydajniejsze komponenty, aby zredukować negatywne skutki grzania. Zdarza się, że czasem coś się zatnie i temperatura nie chce spadać, ale nie jest to wina systemu walki, lecz złego jego zaimplementowania przez twórców.

MassEffect1.jpg

Kolejną rzeczą odnośnie rozgrywki, którą spędzi się sporo czasu jest Mako. Pojazd bojowy do eksploracji planet. O ile założenie było fajne, jeździć sobie po planetach pojazdem, który może skakać i jest wyposażony w działo, to niestety wykonanie jest lipne. Już po około 10 odwiedzonych planetach jeżdżenie tym pojazdem jest nudne i upierdliwe, szczególnie gdy planeta jest górzysta i trzeba się wspinać, żeby coś znaleźć. A niestety,planet do zwiedzenia jest kilkadziesiąt i za odkrywanie tam "znajdziek" można dostać sporo doświadczenia i kasy, więc się jeździ tym nieszczęsnym Mako.

Mamy zatem hybrydę cRPGa z grą akcji i o dziwo jest całkiem sporo elementów tak jednego jak i drugiego gatunku. Mamy prostą, aczkolwiek wciągającą i dobrze skonstruowaną fabułę. Mamy ciekawe uniwersum, wartych uwagi towarzyszy. Mamy też wciągającą rozgrywkę, która jednak posiada sporo niedoróbek, które jednak w ogólnym rozrachunku nie przeszkadzają one aż tak bardzo w odbiorze całości.

Osobiście uważam, iż warto zagrać.

 Share

15 Comments


Recommended Comments

...i odbić się w trzy godziny. Drewniany model strzelania i jazdy Mako, nudne sidequesty, ogólna mizerność gry w porównaniu z ME2 (które miało sporą dozę własnych problemów, ale hej, przynajmniej można tam było normalnie strzelać).

  • Upvote 5
Link to comment

...i odbić się w trzy godziny. Drewniany model strzelania i jazdy Mako, nudne sidequesty, ogólna mizerność gry w porównaniu z ME2 (które miało sporą dozę własnych problemów, ale hej, przynajmniej można tam było normalnie strzelać).

Podpisuję się pod tym stwierdzeniem wszystkimi członkami. O ile jeszcze tą nieszczęsną jazdę Mako można przeboleć (czytaj pominąć), tak już model strzelania i ogólną drętwotę całej gry już nie za bardzo. Przez to miałem straszne opory przed zakupem ME2, mimo świetnych recenzji. W końcu kupiłem... i powiem- było o niebo lepiej.

No... poza jedną rzeczą- "Launching the probe!", "Probe has been launched"... i tak do us&anej śmierci albo wykorzystania sond. Krótko mówiąc zamieniliśmy badziewną wstawkę w postaci jazdy po planetach i wyścigów z kończącym się czasem do przebywania poza jeździdełkiem na strzelanie sondami jak rasowy kosmiczny konkwistador. Tak- to już jakaś cecha charakterystyczna, że opcjonalny eksplor jest po prostu denny.

Dyskusja o zakończeniu ME za 3, 2, 1...

You funny guy :D IMHO cała trójka była nie tentego :P

  • Upvote 1
Link to comment

Sam nie jestem pewien, czy bardziej uwielbiam jedynkę czy dwójkę. Pierwsza część dawała mi dużo więcej możliwości, miała ogromne lokacje (Cytadela) i całą galaktykę do zwiedzania.Owszem, większość questów była powtarzalna, większość baz na niezbadanych planetach również, ale to nie przeszkodziło mi w radosnej eksploracji. Ostatecznie spędziłem z pierwszą częścią masę czasu i nie żałowałem ani sekundy (poza windami). Pierwsza część to bardziej RPG, druga to bardziej strzelanina, z zamkniętymi lokacjami i ciasnymi korytarzami. W obie gry grałem kilka razy.

  • Upvote 3
Link to comment

Nie wiem o co wam chodzi. Strzelanie było takie zwykłe, ok. MAKO to jedna z najfajniejszych rzeczy, których brakowało mi w "dwójce". No i ME był czymś w pewien sposób przełomowym, oryginalnym, bo dostaliśmy w końcu space operę a nie wysłużone fantasy. A "dwójka" ? To dobry, smaczny, ale odgrzewany kotlet. Zero poczucia czegoś nowego, innego. Grało się fajnie (ja tam te sondy lubiłem) ale ani historia ani towarzysze nie byli na tym poziomie co w "jedynce". A końcowy boss w "dwójce" to już w ogóle padaka.

  • Upvote 2
Link to comment

Przynajmniej nie trzeba było na siłę zmieniać głosów na angielskie, bo te polskie w dwójce kuły uszy trollface.gif

ME1 zacna gra, ale ludzie strasznie na nią marudzą, więc jestem w (O DZIWO) niemarudzącej mniejszości.

  • Upvote 2
Link to comment

Lubię jedynkę. Trochę się zestarzała i strzela się tam kiepsko, ale w przeciwieństwie do dwójki czy trójki lepiej czułem się w świecie gry. Kosmos wydawał się (paradoksalnie, bo większe zagrożenia czyhają w 2 i 3) groźny, lubiłem też jeździć Mako i chyba zwiedziłem wszystko, co się da. No i nie ma tej atmosfery jak w amerykańskich filmach, czyli jak w trójce.

  • Upvote 1
Link to comment

A ja lubiłem strzelanie w jedynce - szkoda mi było, że zmienili system z przegrzewaniem na normalną "amunicję". Po pewnych ulepszeniach można było w jedynce strzelać praktycznie ciągłym ogniem :D

  • Upvote 3
Link to comment

A mi bardzo podobało się zakończenie w jedynce.Takie filmowe.Aż sięwzruszyłem z lekka :-)

A zakończenie w 2?Masakryczna żenada.Zabójczo skuteczna,agresywna rasa w finale upodobniona do szkieletu człowieka.Z tego tylko powodu nie zagram nigdy więcej w ME 2.A w jednykę grałem dwa razy.A to zawsze dla gry jest in plus :-)

  • Upvote 1
Link to comment
I tak najwyższa po prawej opcja odpowiada za zachowania "miłe", najbardziej na prawo jesteśmy neutralni, najniższa po prawej to opcja "niemiła", zaś po lewej są zazwyczaj opcje typu "zbadaj" oprócz sytuacji, kiedy trzeba użyć specjalnej umiejętności uroku lub zastraszania.

Opcja neutralna to zwyczajnie oszustwo, które ma na celu sprawienie wrażenia, że masz jakiś wybór (między "tak" i "nie", bo opcja neutralna to zamaskowana opcja "tak" bez punktów Paragona).

Co smutniejsze, często wybór ograniczał się do "tak" w różnych wersjach/kolorach. Ponieważ tak przewidział to scenarzysta. Adam Heine z InXile Entertainment trafnie powiedział: "Although the comparisons to Mass Effect still baffle me. It's a totally fun game, but I think it's a stretch to call it a CRPG".

  • Upvote 5
Link to comment

W porównaniu do Mass Effect 2 i 3, pierwsza część jest b. dobra. Już trzy lata planuję znowu w to zagrać, ale jestem zbyt leniwy nawet na gry.

System dialogów i wyborów sprawia, że wolę swoje hemoroidy.

Link to comment

Jedynka bardziej mi się podobała, więcej umiejętności do rozwijania, granaty, filmowość całego produktu, granaty, ulepszenia broni, granaty i to rewelacyjne zakończenie. Kończyło się jak dobry film S-F, do tego ta muzyka na końcu, dla niej samej warto było czytać napisy końcowe....

Dwójka z kolei kupiła mnie akcjami specjalnymi, zależnymi od twojej reputacji, tutaj pogrozisz, tutaj coś powiesz, tutaj w czasie rozmowy strzelasz w linę i zwalasz kontener na wrogów... Zwłaszcza ten ostatni patent mnie zachwycił, czemu Bioware nie wykorzystuje go w innych grach ?

W trójce wkurzyło mnie zakończenie: kiedy miałem wybierać koniec, okazało się, że moje decyzje nie miały na to wpływu, co się liczy to czy zniszczę obiekt A,B czy C... Chory idiotyzm zrobiony przez leniwych ludzi, którym się nie chciało... Podobnie zrobili to w nowym Deus Exie i dlatego ta gra dla mnie to szmira...

  • Upvote 1
Link to comment

Tak, bo nie po to człowiek zastanawia się nad każdym wyborem, żeby potem twórcy gry napluli mu w twarz dając trzy cholerne przyciski i jeden dalej w korytarzu. Porównaj to sobie do Deus Ex jeden, ale nie lepiej się zachwycać ślepo badziewiem.

  • Upvote 1
Link to comment

To tylko zakończenie. Dobrze się bawiłem przez kilkadziesiąt godzin i te kilkanaście minut tego całkowicie nie przekreśli. Ogólne wrażenie obniży, ale Deus EX: HR to nadal świetna gra.

  • Upvote 1
Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...