Jump to content

ArryBlog

  • entries
    41
  • comments
    320
  • views
    38,203

Prince of Persia Dwa Trony

Arry

973 views

Gra na swój sposób zamyka opowieść od młodym księciu Persji, który postanowił bawić się czasem.

Pop3.jpg

Po długich i męczących przygodach na znanej z Duszy Wojownika wyspie oraz długiej, aczkolwiek już nie tak męczącej podróży morskiej, książę wraca do domu...

Ale, ale. Trzeba najpierw rzec, iż twórcy założyli, że kanonicznym zakończeniem Duszy Wojownika jest to, które wymagało znalezienia wszystkich sekretów. To, w którym ostatecznym bossem nie była Kaileena, ale Dahaka.

Zatem, książę, uratowawszy sobie dziewoję, która była nie byle kim, ale właśnie cesarzową czasu, wraca do domu. Wraca tylko po to, aby dowiedzieć się, że jego próba uratowania własnej skóry przed Dahaką pokiełbasiła jeszcze bardziej i tak już nadwyrężoną czasoprzestrzeń i wezyr znany z Piasków Czasu nie tylko żyje, ale atakuje stolicę. Oczywiście książę zostaje rozdzielony ze swoją dziewoją celnie wymierzonym pociskiem z katapulty i musi sobie radzić.

Żeby nie przedłużać: prolog opowiada o tym, jak nasz protagonista stara się poradzić sobie z wojenną zawieruchą i ocalić Kaileenę, co ostatecznie mu nie wychodzi i obrywa dość mocno piaskiem czasu, który uwalnia się wraz ze śmiercią cesarzowej. Jedyne co mu się udaje zdziałać, to znów dostaje sztylet czasu i... coś mrocznego w środku.

Teraz książę musi się zemścić oraz ocalić świat przed złym Vizierem. No, fabuła raczej nie zachwyca, szczególnie, że w sumie jest to w większej części odgrzewanie kotleta, ale przynajmniej część fabularna nie przeszkadza.

prince-of-persia-the-two-thrones-environment-screenshot.jpg

Podobnie jak poprzednie części, Dwa Trony składają się przede wszystkim z efektownych walk oraz akrobacji, jakie wykonuje książę. Niejednokrotnie obydwa te elementy są ze sobą splecione i walcząc z bossami trzeba się nie lada nabiegać po ścianach i naskakać, aby coś osiągnąć.

Zatem książę biega, skacze, turla się po różnych korytarzach unikając pułapek (a gracz sobie myśli, że im projektant wnętrz był większym sadystą, tym na lepszy budżet mógł liczyć), ale również zwiedza swoje miasto, gdzie będzie miał okazję m.in. ratować swych poddanych, czy wziąć udział w szalonej jeździe rydwanem, czy sterować golemem.

142063-prince-of-persia-the-two-thrones-windows-screenshot-there.jpg

Ponadto, pojawia się nowa grywalna "postać", mroczne alter-ego naszego bohatera, które posługuje się łańcuchem składającym się z ostrzy i jest diablo skuteczny w walce. Jedyny mankament? Tryb mrocznego księcia powoli nas zabija i jeżeli nie będziemy dostarczać mu piasku czasu, to książę zostanie pochłonięty. No i niestety bieganie takim koksem jest z góry ustalone i nie da się tego włączać w dowolnym momencie.

Poza tym, dzięki piaskom czasu nasz protagonista może, jak w poprzednich częściach, cofać czas, czy wykonywać inne ciekawe rzeczy z przeciwnikami.

Oczywiście seria ewoluowała i wraz z kolejnymi częściami poprawiało się sterowanie, praca kamery itp.

44410.jpg

Pod względem wizualnym, gra może i nie powala, ale też nie jest tak, że lepiej zamknąć oczy i grać na ślepo ;) Ot, widać, że jednak Dwa Trony ma już swoje lata.

Muzyka, przynajmniej według mnie, jest najlepsza z całej trylogii Piasków Czasu, a voice casting stoi na dość dobrym poziomie. Jedynym mankamentem są czasem odgłosy wydawane w czasie walki, ale jest to do przełknięcia.

Zatem, może pod względem technicznym nie jest to najnowsza produkcja, ale przyjemnie się w nią gra.

Jak już napisałem, usprawniono sterowanie, przez co nie trzeba sobie łamać palców przy co trudniejszych akrobacjach. Co nie znaczy, że są one prostsze.

Zatem jaki werdykt? Warto zagrać! Mimo, że fabuła jest raczej średnia, i w sumie to trzecia gra opowiadająca o tym samym (czyli skaczącym jak małpa chłopie, który ponoć jest księciem), to uważam, że jest to tytuł warty uwagi. Chociażby ze względu na mrocznego księcia i satysfakcję jaką sprawia masakrowanie wrogów przy pomocy łańcucha :)



8 Comments


Recommended Comments

Najsłabsza część trylogii, ale i tak dobry tytuł. Eh, przydałaby się nowa odsłona serii. Najlepiej spin-off.

Na 2008 + 1 bym się nie obraził. Nawet na kolejną odsłonę Zapomnianych Piasków bym spojrzał łagodnym okiem.

Share this comment


Link to comment

Moja pierwsza gra na nowym komputerze (obecnie pięcioletnim i wkrótce wędrującym do szafy). Jakie to robiło wrażenie! Moim zdaniem świetna gra. Była fajnym zakończeniem rewelacyjnej serii( o Zapomnianych Piaskach zapomnijmy, natomiast 2008 było trochę inne, co nie znaczy, że złe).

Share this comment


Link to comment

Grałam w Piaski Czasu w wersję mobilną. I była to dobra gra, pełna emocji. Nieźle jak na komórkową zapchaj dziurę czasu.

W ogóle gry java z serii POP były świetne. Asasyny i Splinter Celle tak samo. Bardzo dobre gry.

Share this comment


Link to comment

Heck no! Grałem w Piaski czasu, średnio mi się podobały te pastelowe kolorki. Ale kupiłem kolejną część, bo słyszałem, że jest świetna. Zagrałem w Duszę Wojownika i to jest część, w którą sobie grywam i dziś, bo naprawdę mi się spodobała. Po ograniu dwójeczki, kiedy tylko wyszły Dwa Trony zaraz pobiegłem kupić... i tu się krótko mówiąc zawiodłem. I nie- gra sama w sobie jest poprawna, ale jednak powrót do tych kolorowych lokacji mnie odrzucił. Brak krwi i animacji przecinania wrogów z poprzedniej części wydały mi się strasznie sztuczne i ugrzeczniane na siłę.

...niee, to zdecydowanie nie to czego oczekiwałem. Dobrze, że nie pociągnęli tego dalej. Wait, wat? They made 4th one? And 5th one too?!! What the hell is this crap man? This used to be a good series! What the hell happened to you?

Share this comment


Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...