Infernal Runner (Loriciels, 1985)
Już minęło trochę czasu od premiery Super Meat Boy, i związanego z nim wzrostu zainteresowania super-trudnymi platformówkami, które obwołano należącymi do nowego podgatunku "masocore" (urgh). Mało kto jednak pamięta, że przed SMB i I Wanna Be The Guy, i nawet przed N, na komputerach 8-bitowych istniały gry, których jedynym celem było sfrustrowanie grającego. Jedną z takich produkcji jest Infernal Runner.
Zasady są tak proste, jak tylko mogą - gracz trafia do domu wypełnionego pułapkami, zapadniami i rozmaitymi instalacjami które mają go skrócić o głowę. Albo porazić prądem. Albo spalić żywcem. Albo nabić na kolce. Albo wysadzić w powietrze. Z tego pandemonium trzeba uciec, ale najpierw trzeba odnaleźć wszystkie klucze i skarby - co może zająć całe miesiące, zanim pozna się optymalną ścieżkę.
Infernal Runner trudno nazwać przełomową grą - brak scrollowania ekranu, dość spartańska grafika - ale na pewno jest zapadający w pamięć - wysoki poziom trudności, wszędzie rozłożone pułapki czekąjące na błąd ze strony gracza, lekko obłędna muzyczka w tle i przede wszystkim, to dla czego każdy wydał ciężko zarobione kieszonkowe na grę Francuzów - animacje śmierci białego ludzika, który ginie na dziesiątki różnych sposobów, których część można zobaczyć w poniższym wideo, a reszty można się domyśleć:
Jak się tak zastanowić, to Infernal Runner jest nie tylko protoplastą Super Meat Boy, ale też całego gatunku survival horroru i filmów typu Cube na dokładkę.
Dopiero niedawno dowiedziałem się, że istnieje port Infernal Runner dla komputera Amstrad CPC, który nie dość że ma zupełnie zmieniony układ pomieszczeń, to jeszcze zupełnie nowe pułapki i lokację - podziemie, gdzie zamieszkuje monstrum przypominające wywernę. I jakby tego było mało, za całość tej wersji, poza muzyką, odpowiada nie kto inny jak Eric Chachi - jeżeli wierzyć osi czasu na jego stronie, była to jego czwarta gra którą napisał. Zaledwie cztery lata później powstało Another World.
[media=]
2 komentarze
Rekomendowane komentarze