Wiecie, wykorzystując wakacyjną nudę zastanawiałem się nad tym i nad owym tknięty opowieściami cioci misjonarki i kilkoma reportażami oglądanymi głównie na NG. Nie dawało mi spokoju to, że mimo iż dzieci w afryce nie mając nic, są dużo bogatsze od nas. Umówmy się, co ma prawdziwą wartość? Dzisiejszy świat opiera się na umownościach, które mają przeważnie tylko z pozoru ułatwić życie. Pieniądz w swej idei był czymś świetnym, nie trzeba było taszczyć ze sobą czterech krów, dwóch osłów i glinianego garnka żeby kupić dwa konie. Niestety, chciwość wszystkich i każdego z osobna spaczyła "nieco" tą ideę, sprawiając, że dziś jesteśmy niewolnikami samych siebie , wydaje się, że jesteśmy wolni, że możemy robić co chcemy, tylko cały szkopuł leży w tym, że nie chcemy. Jesteśmy nijako sterowani przez wielkie korporacje( żadna teoria spiskowa, pomyślcie nad tym). Co potrzebne jest człowiekowi do szczęścia? Jesteśmy istotami stadnymi, potrzebujemy kogoś drugiego, ale jak go przyciągnąć? Najłatwiej być modnym. Większość dziewczyn na widok gościa od stóp do głów ubranego w produkty nike, adidasa itp ma o nim znacznie wyższe mniemanie, niż o chłopaku który ubrałby się tak samo, ale bez tych znaczków. Niech mi ktoś powie, że nie:) Kwestia jest tylko taka, że pierwsze wrażenie to połowa sukcesu;p Wmawia nam się, że jak nie mamy tego i tamtego to jesteśmy nikim. Ilu moich rówieśników chodzi przygnębiona przez tydzień bo mama i tata im nie kupili nowego ipoda etc. Mnie to zawsze śmieszy, potrzeba posiadania urządzenia które robi tylko jedną funkcję, taką, która jest jedynie dodatkiem w innych;) Widzę, że wielu znajomych ma jakieś kompleksy, czują się gorsi bo czegoś nie mają. Sami robimy z siebie niewolników którzy tak wiele poświęcają, by mieć topowe produkty, żeby we własnym odczuciu być kimś. Mało który nastolatek jest szczęśliwy, te znaczki w jakiś dziwny sposób wlazły nam w jego poczucie i korporacje dbają, żeby z nich nie uleciały. Oni liczą zyski, młodzież liczy kompleksy.

Ale co to ma do dzieci z afryki? A no ma. To było takie moje własne olśnienie, zrozumienie, że współczujemy im tego, że żyją w świecie bez cywilizacji, ale właśnie ten brak powoduje to szczęście.

Jeżeli nie cierpią głodu i pragnienia, to głupi patyk daje im więcej frajdy niż nam te wszystkie telefony, komputery i telewizory. Dążymy do tego, aby nawet na srajtaśmie mieć jakiś znaczek, a gdy to się w końcu uda odkryjemy, że coś zgubiliśmy. Straciliśmy część siebie tworząc przed innymi obraz tyleż modny, co sztuczny. Wszystko rozbija się o to, że chcemy być lubiani, jednak poprzez to, że od kołyski wmawia się nam, że tylko coś mając i robiąc to, co inni, inni będą nas szanować, doprowadza to do tego, że biedni i ci, którzy są zwyczajnie poza ramą dzisiejszego przeciętnego nastolatka są wyśmiewani, a bogaci uwielbiani. Czasem chciałbym wyjechać do afryki, uczyć się cieszenia z każdej głupoty od tych dzieci, bo dziś już tego nie umiemy.

Mam w głowie takie porównanie, że my szukając szczęścia nie schylamy się po jego maleńkie ziarenka wypatrując wielkich głazów, czasem je znajdujemy, jednak okresy między tym są długie a w dodatku okazuje się, że te biedne, nic nie mające dzieci zbierając nawet ziarenko piasku, każdy okruch szczęścia otrzymują wiele razy większą liczbę "ton". Dlatego to my jesteśmy biedni, nie one...

Pisane jest to z punktu widzenia nastolatka, tekst z kilkoma uogólnieniami, za które przepraszam, tych, którzy nimi się urażeni poczują