Jump to content

Assassin's Creed II - re-recenzja. Sequel, który zdefiniował gatunek


Przemyslav

270 views

 Share

- Mamy dobre życie, bracie.
- Najlepsze. Oby się nigdy nie zmieniło.
- I oby nigdy nie zmieniło nas.

Czas czytania: 6 min
 
Tymi słowy rozpoczęła się ta odsłona Assassin’s Creed, która ustanowiła pewien standard nie tylko dla reszty serii, lecz także dla wielu innych gier akcji z otwartym światem. W swoim czasie jednak był to przede wszystkim świetny sequel, wzbogacający doświadczenie znane z „jedynki” (o którym możesz poczytać tutaj) na niemal każdym polu.
 


Ubisoft porzucił realia trzeciej krucjaty na rzecz epoki renesansu. Damaszek, Akkę i Jerozolimę zastąpiły między innymi Florencja, Toskania San Gimignano oraz Wenecja. Każde z tych miast ma swój osobliwy klimat.

To do Florencji trafimy najpierw, i to tam będziemy zachwycać się ogromną katedrą Santa Maria del Fiore. Z kolei San Gimignano to miasto wież, bardzo podobnych do tych, na które wspinaliśmy się jako Altaïr. Wenecja okaże się największym z odwiedzanych miast, a najpiękniejszym dla tych, którzy lubią błękit. Tylko niemal bezbarwne Forlì odstaje od reszty.

System walki doczekał się rozwinięcia względem "jedynki". Po wyprowadzeniu udanej serii ciosów możemy od razu ukatrupić przeciwnika. Uniki stały się bardziej użyteczne i łatwiejsze do wykonania. Do tego arsenał został wzbogacony o broń drzewcową i dwuręczną, dzięki której możemy podciąć wrogowi nogi lub wyprowadzić morderczy zamach toporem.

Możemy również dokonywać skrytobójstw na nowe sposoby, na przykład z ławki, stogu siana lub krawędzi dachu. Co więcej, da się je wykonać na dwa sposoby: dyskretnie lub jawnie, co odkryłem dopiero teraz, przy czwartym podejściu do tytułu. A "niedyskretne" animacje wyglądają przefajnie!

OZg34md.jpg

Ezia poznajemy od narodzin - dosłownie.

 

W trakcie naszej przygody stale dołączają do nas nowe postacie. Leonarda da Vinci poznajemy na samym początku. W połowie gry spotkamy za to Caterinę Sforzę, która będzie rzucać inwektywami w każdego, kto stanie jej na drodze. Z kolei w Wenecji dołączy do nas Bartolomeo d'Alviano, który wraz ze swoją Biancą będzie walczył ramię w ramię z Ezio.

Głównego bohatera również ciężko zapomnieć. Nie trzeba długo grać, by się dowiedzieć, dlaczego. W ciągu pierwszej godziny gry Ezio obija twarze wrogim makaroniarzom, by bronić honoru swojej rodziny. Następnie spędza noc u niejakiej Cristiny. A rano, zamiast dostać kulturalny opeer od ojca, zostaje przez niego rozgrzeszony... I natychmiast zapędzony do roboty.

Ezio Auditore da Firenze to nie tylko hulaka i pożeracz serc niewieścich, lecz także oddany członek familii. Jak bardzo oddany? Przekonujemy się o tym dosyć prędko, niestety.

vW8ebvQ.jpg

Dzień jak co dzień.

 

Ojciec Ezia zostaje zdradzony i publicznie powieszony wraz z braćmi głównego bohatera. Ten będzie musiał prędko dorosnąć i nauczyć się wszystkich potrzebnych umiejętności, by nie tylko chronić matkę i siostrę, lecz także dokonać zemsty na spiskowcach, za którymi stoi pewien Hiszpan.

W tym celu udaje się on do willi swojego wuja w Toskanii. Tam po raz pierwszy słyszy o Asasynach, Templariuszach oraz Fragmentach Edenu. Nie zmienia to jednak jego planów dotyczących pomsty. A w trakcie swojej podróży Ezio zmężnieje na tyle, że będzie mógł nawet nosić brodę.
Opowieść może nie jest pełna zwrotów akcji, ale i tak wciąga. Jednak dwie rzeczy w fabule są dla mnie kompletnie niezrozumiałymi, ale tutaj wkraczamy na terytorium spoilerów.

Spoiler

Mario wyszkolił Ezia na Asasyna. Potem wspólnymi siłami zniszczyli oni jedną z najsilniejszych rodzin we Włoszech (Pupazzich), po czym Ezio dalej poszukiwał spiskowców. A jednak prawdziwym, utytułowanym Asasynem został dopiero pod koniec gry. Po tym, jak zupełnym przypadkiem wybił prawie wszystkich najważniejszych Templariuszy w grze. Dlaczego Mario nie wcielił go do Bractwa przed wycieczką do Wenecji?


Podczas ostatniej walki z Rodrigo, Ezio zostaje pchnięty nożem, po czym... nie tylko przeżył, lecz także pokonał papieża w walce na pięści. Można by argumentować, że ochroniło go Rajskie Jabłko (lub że wytworzyło ono iluzję), ale Rodrigo zabrał mu je, zanim użył noża. Chyba w książce Assaassin's Creed: Renesans zostało to jakoś uzasadnione, ale mogę się mylić.

Podobnie jak w poprzedniej części, akcja jednej sekwencji wspomnień rozgrywa się przeważnie w obrębie jednej dzielnicy miasta. Tam za pomocą punktów widokowych odsłonimy sobie mapę, na której zaznaczone będą zadania poboczne. Do głównych nie ma co się specjalnie przygotowywać, choć odsłonięta mapa będzie miłym dodatkiem. :)

Ezio może brać udział w wyścigach ulicznych, przyjmować zlecenia zabójstw oraz lać niewiernych mężów po pyskach. Choć czasem zdarzy się ciekawszy pomysł na rozgrywkę (na przykład wyścigi konne), mogę z czystym sumieniem napisać, że jeśli zrobiłeś jedno, dwa z tych zadań, widziałeś tak naprawdę wszystkie.

cmBD3tz.jpg

Nawet w grach bez Mario faworyzowany jest Mario. A gdzie Luigi?!

 

Gra wprowadziła też do gry pieniądze oraz wiele sposobów na ich zarabianie. Same misje główne nagradzają nas gotówką, co w większości przypadków nie ma uzasadnienia w fabule. Zadania poboczne również są odpowiednio nagradzane, a ponadto możemy też plądrować skrzynie ze skarbami, które beztroscy mieszkańcy Italii często zostawiają na dziedzińcach i balkonach.

Zarobione floreny możemy również zainwestować w Monteriggioni - miasteczko, w którym mieści się Villa Auditore. Warto to robić, bo stopa zwrotu jest całkiem przyzwoita. A ponieważ pieniądze zarabia się dosyć nietrudno, szybko możemy uzyskać bardzo przyzwoity dochód pasywny. Renowacja willi jest absurdalnie satysfakcjonująca.

W miarę inwestowania zmienia się samo miasto. Nie tylko nasz dom wygląda okazalej bez pnączy wędrujących po fasadzie, ale magicznie zmienia się również pogoda. Kiedy trafiamy do Monteriggioni po raz pierwszy, jest to najbardziej ponura lokacja w grze. Z czasem jednak pochmurne niebo ustąpi miejsca słonecznej pogodzie.

d2lIf3b.jpg

Gdzie ja już widziałem ten miecz...

 

Momentami nietrudno było zapomnieć, że gra ma jeszcze jednego głównego bohatera. Lucy wydostała Desmonda z placówki Abstergo, po czym wspólnie dotarli do lokalnej komórki (a raczej komóreczki) Asasynów. Tam poznamy dwoje najśmieszniejszych postaci w serii: cynicznego, lecz nieodmiennie zabawnego Shauna oraz sympatyczną programistkę Rebeccę.

Dostajemy od nich zadanie poboczne - jako Ezio szukamy tajemniczych glifów pozostawionych w Animusie przez Obiekt 16. Samo znalezienie symbolu to tylko część sukcesu, gdyż trzeba jeszcze rozwiązać łamigłówkę z nim związaną.

Choć większość z nich jest raczej prosta, tak kilka potrafi wyryć w mózgu nowe połączenia. Satysfakcja z ich rozwiązania jest nieziemska. W porównaniu z nią nagroda za znalezienie wszystkich jest... po prostu jest.

Aczkolwiek jest ona ciekawa. ACII rozwija wątek Fragmentów Edenu. Dzięki zagadkom Obiektu 16 dowiemy się między innymi, jak naprawdę zginął Hitler oraz co spowodowało katastrofę w Tungusce.

tqgFceA.jpg

A mówiła mama: "ubierz szalik"?

 

Assassin's Creed II jawi mi się jako sequel niemal idealny. Gra mądrze rozwija każdy element "jedynki". Ulepszono i poprawiono wszystko, co się dało. Chyba jedynym mankamentem jest dość niski poziom trudności gry. Samo to mi nie przeszkadza, ale jako Asasyn dysponujemy dostatecznie szerokim wachlarzem broni, by przerobić każdego przeciwnika na tagliatelle. Jednak nie ma potrzeby, aby korzystać ze wszystkich.

Ja sam nigdy nie użyłem trucizny, choć obiecywałem sobie, że "następnym razem na pewno". Podobnie nie korzystałem z noża - po prostu o nim zapominałem. Teraz trochę żałuję, bo chętnie pooglądałbym animacje walki. Te są arcypłynne, dzięki czemu akrobacje na ekranie ogląda się bardzo przyjemnie.

Assassin's Creed II to dla mnie jedna z najlepszych gier szóstej generacji konsol. Jest to tytuł tak dobry, że wręcz zdefiniował cały podgatunek gier akcji z otwartym światem.

Wchodzimy na wieże, czyścimy ogromną mapę ze znajdziek, robimy zadania poboczne, inwestujemy zebraną kasę/punkty doświadczenia... To cechy nie tylko Brotherhooda czy Revelations, lecz także Far Cry'a 3, Marvel's Spider-Mana, Horizon: Zero Dawn, Batman: Arkham Origins...

Czy to dobrze, czy nie - na to każdy odpowie sobie sam.

5LZqryJ.jpg

Nagroda dla wytrwałych. (źródło)

 

A jak Wy wspominacie Assassin's Creed II? Gracie w "ubisandboksy"? Dajcie znać poniżej i do następnego!

 

Ten wpis możesz przeczytać również na PPE.pl.
 

Edited by Przemyslav

 Share

2 Comments


Recommended Comments

O "dwójce" bardzo trudno mi zapomnieć, bo to jedyna gra, którą kupiłem w edycji kolekcjonerskiej. Figurkę Ezio ustawiłem na półce ponad moim monitorem ;). Tylko nie na krawędzi, bo nie mam stogu siana na biurku :P.

Tę część stawiam dość wysoko w moim rankingu Asasynów. Choć mnie - z trylogii Ezio - bardziej podobał mi się "Brotherhood" i klimat renesansowego Rzymu. Niemniej, Moteriggioni jest cudownym miasteczkiem w grze (nie wiem jak w rzeczywistości :P) i żal mi było jego losu we wspomnianym "Bractwie" ;).

Warto dodać, że Bartolomeo d'Alviano to prawdziwa postać :D. Za to w sumie uwielbiam tę serię od Ubisoftu - poza znanymi, opatrzonymi postaciami historycznymi potrafią dorzucić kilka mniej znanych.

PS. Zapomniałeś dodać link do poprzedniej recenzji ;). Mnie też się to zdarza :D.

  • Upvote 1
Link to comment
19 godzin temu, MajinYoda napisał:

PS. Zapomniałeś dodać link do poprzedniej recenzji ;). Mnie też się to zdarza :D.

Dzięki za info, już naprawione. :) 

19 godzin temu, MajinYoda napisał:

Tę część stawiam dość wysoko w moim rankingu Asasynów. Choć mnie - z trylogii Ezio - bardziej podobał mi się "Brotherhood" i klimat renesansowego Rzymu. Niemniej, Moteriggioni jest cudownym miasteczkiem w grze (nie wiem jak w rzeczywistości :P) i żal mi było jego losu we wspomnianym "Bractwie" ;).

Mnie też, psiakrew. Z trylogii najbardziej lubię Revelations, potem "dwójka" i Brotherhood.

19 godzin temu, MajinYoda napisał:

Warto dodać, że Bartolomeo d'Alviano to prawdziwa postać :D. Za to w sumie uwielbiam tę serię od Ubisoftu - poza znanymi, opatrzonymi postaciami historycznymi potrafią dorzucić kilka mniej znanych.

Znalazłem tę informację przy pisaniu. W grze rzeczywistości wyglądał trochę lepiej niż na portrecie. :D

  • Upvote 1
Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...