Jump to content

Gothic - recenzja. Witamy w Kolonii!


Przemyslav

378 views

 Share

Powiedzmy sobie szczerze: przyszedłeś tutaj tylko dlatego, żeby móc poczytać tekst o Gothicu. Bez spoilerów.

Czas czytania: 21 min

 

Gothica można żartobliwie przedstawić jako „najbardziej polską grę zagraniczną”. Mało który tytuł cieszy się w Polsce taką (niesłabnącą zresztą od lat!) popularnością. Dowodem tego są między innymi rozmaite przeróbki oraz obszerne mody, na czele z powstającymi „Kronikami Myrtany” oraz „Dziejami Khorinis”.

Mógłbym teraz napisać, o co w grze chodzi. Jednak bardziej wymowny będzie opis tego, jak wyglądało moje życie w pierwszych czterech dniach po zesłaniu do Górniczej Doliny. Ale najpierw… muzyka!

 

Dzień 1

Dostałem w ryj na dzień dobry. Przed dalszym masażem twarzy uratował mnie niejaki Diego. Opowiedział mi co nieco o strukturze społecznej tego więzienia. Wyklarowały się trzy stronnictwa:

·        Stary Obóz, prowadzący handel z Rhobarem II, królem Myrtany;

·        Nowy Obóz, pełen elementu bandyckiego;

·        Obóz sekty, którego członkowie wierzą, że wyzwoli ich prastare bóstwo zwane Śpiochem Śniącym.

Diego należy do Starego Obozu, więc postanowiłem skierować swe kroki właśnie tam. Gdy dotarłem pod bramę, strażnik niekulturalnie zapytał mnie, czy zamierzam sprawiać jakieś problemy. Oznajmiłem mu żartobliwie, że chcę przejąć kontrolę nad całym obozem. Strażnik tak się zaśmiał, że dziabnął mnie mieczem. Chciał mi zabrać jakąś rudę, której, ku jego rozczarowaniu, nie miałem przy sobie. Pewnie lokalna waluta. Na szczęście nie zabrał mi tych pysznych i pożywnych jagód, które nazbierałem po drodze.

Poznałem ciekawą postać imieniem Wrzód. Dotrzymywał mi towarzystwa przez cały dzień, kiedy starałem się poznać towarzyszy Diego. To same leniwe bałwany, każdy czegoś ode mnie chce. W zamian powiedzieli mi, że wstawią się za mnie u Diego, a to już może być coś.

Spotkałem za to jednego ze Strażników, Szakala. Zapłaciłem mu dziesięć bryłek rudy za ochronę, toż to grosze. Muszę wykombinować, jak tutaj zarabiać.

 

Dzień 2

Poznałem kucharza Snafa – przesympatyczny gość! Za kilka grzybków i mięsko z chrząszcza (chrząszczyzna?) mogę u niego odbierać tyle zupy, ile zapragnę. Żeby tylko każdy w obozie był taki!

Zdaje się, że Wrzód, o szczęście niepojęte, bardzo lubi przebywać w moim towarzystwie. Zaczynam poważnie rozważać pro i contra dołączenia do innego obozu. Brak Wrzoda jest potężnym pro.

Jeden z guru wyznawców Śniącego zaprowadził mnie do obozu na bagnach. Z początku martwiłem się o różne pełzające niebezpieczeństwa na drodze, lecz nowy znajomy załatwił je jedną ręką. Truchła potworów wspaniałomyślnie zostawił mi do oskórowania. Myślistwo to szlachetny, wspaniały i dochodowy zawód. Po prostu kocham polować!

Wreszcie dotarliśmy do obozu sekty. Jaki to miły naród! Strażnicy powiedzieli mi, że zawsze jestem tu mile widziany. Dostałem jeszcze trzy skręty za darmo! To jest sto razy lepsze niż bycie pobitym przez strażników.

Rozmawiałem z Cor Kalomem w sprawie receptury na miksturę regeneracji zdrowia dla Dextera, jednego ze wspólników Diego. Ten samolubny gbur odparł, że jego przepisy nie są na sprzedaż, ale od jego pomocnika dowiedziałem się, że potrzebuje on wydzieliny pełzaczy. Może gdybym ją zdobył, podzieliłby się ze mną tą recepturą…? Pomyślimy.

W międzyczasie zapadła noc, a ja z duszą na ramieniu wróciłem przez pola do Starego Obozu. Tylko cudem nie zeżarło mnie nic po drodze. Jeden z Kopaczy poinformował mnie wcześniej, że mogę zająć jeden z domków w Zewnętrznym Pierścieniu obozu. Poszedłem więc spać do jakiejś zgniłej rudery z baldachimem. Sen dobrze mi zrobił.

 

sITxZGW.jpg

No mówię przecież.

 

Dzień 3

Podobno jacyś bandyci z Nowego Obozu naprzykrzali się Wrzodowi, więc ten postraszył ich mną. Pewnie już czają się w lesie, żeby mi zrobić dowcip z pobiciem i zabraniem rudy albo miecza. Nawiasem mówiąc, staram się nigdy nie nosić bryłek przy sobie.

Przysięgam, jak kiedyś znajdę się z Wrzodem sam na sam, powieszę go za dupę. Jakim prawem taki szkodnik jak on w ogóle jeszcze żyje? Podobno może nawet wchodzić do zamku. Jest jakimś bogiem czy co? Może bogiem wkur*iania, to się zgodzę.

Upolowałem kilka potworów. Ku mojemu największemu zaskoczeniu zabiłem jednego ścierwojada, nie dając się dziobnąć. Niestety wyczyn ten udał mi się póki co tylko raz. Przehandlowałem mięso za kilka sztuk rudy, którymi zapłaciłem za szkolenie z oporządzania zwierzyny.

Niejaki Grim poprosił mnie o pomoc z wykradzeniem pewnego drogocennego amuletu w zamian za wstawiennictwo u Diego. Przedmiot ten miało posiadać dwóch podejrzanych Kopaczy, przebywających na zewnątrz Starego Obozu. Faktycznie wyglądali oni podejrzanie i zazdrośnie strzegli swojej tajemniczej skrzyni. Zgodziłem się.

Poszliśmy więc. Szybko okazało się, że żaden amulet nie istniał, a ja znowu zostałem pobity, tym razem przez trzech Kopaczy. Powód? Nie zapłaciłem strażnikowi Bloodwynowi za ochronę. Szczęśliwie nie miałem przy sobie ani grama rudy.

Ledwo żywy powlokłem się do mojego cudownego, urokliwego domku z baldachimem i położyłem się spać.

 

Dzień 4

Kolejny dzień i znowu to samo! – lament Kopacza budzi mnie ze snu, jak co rano.

Udałem się do Szakala, lecz nie było w ogóle opcji, by odegrać się na Grimie. Poszedłem więc do Diego, lecz po drodze spotkałem sprawcę mojego upodlenia, obiekt mej zemsty.

Ten pajac oznajmił mi, że również chce należeć do Starego Obozu i musi sobie jakoś radzić. Zapytał mnie wprost: pokój czy wojna?

Popatrzyliśmy po sobie. Przecież to prosty człek, jak i ja. Chętnie bym mu przywalił, ale nie stać mnie było na sianie rozpierduchy w Starym Obozie. Poza tym z moim mieczykiem i w samych pludrach nic bym nie wskórał. Odpowiedziałem: pokój.

Grim nigdy więcej mi się nie naprzykrzał. A ja nie naprzykrzałem się Grimowi.

 

A można tak normalnie, po ludzku?

 

Gothic to gra wywołująca całą gamę emocji, od absolutnego zachwytu po czarną rozpacz. Dwa razy próbowałem ją przejść. Za pierwszym razem odbiłem się po najdłuższych piętnastu minutach w moim życiu.

Za drugim razem pograłem jakieś trzy godziny, zanim save mi się popsuł. W „dzienniczku” powyżej było to na przełomie drugiego i trzeciego dnia. Gra przegięła pałę goryczy, ale szczęśliwie nie nadpisywałem jednego pliku zapisu, tylko zapełniałem wszystkie sloty po kolei.

 

tfHY2RA.jpg

Swoją drogą, długo zwlekałem z tą walką, bo byłem przekonany, że trzeba ją wygrać. A wystarczyło tylko wyzwać Kharima na pojedynek, żeby uzyskać szacunek Scatty’ego. Najłatwiejsza z „misji lojalnościowych” w Starym Obozie.

 

Początki gry były ciekawe. Podczas grania myślałem o tysiącu innych rzeczy, które dawałyby mi więcej frajdy niż przechodzenie tego czegoś. Kiedy jednak minął szok po pierwszym kontakcie, zacząłem się naprawdę dobrze bawić.

Przy okazji odkryłem, że dzięki System Packowi (fanowskiemu patchowi) da się też grać w rozdzielczości 1920x1080. Z początku śmiałem się do siebie, że dzięki temu gra znacznie zyska na grywalności… tyle że faktycznie tak było i od tej pory grało mi się już o wiele lepiej.

Na starcie Gothic wywołuje masę pytań. Jak ma na imię Bezimienny? Za co został zesłany do Kolonii? Jak tu się otwiera skrzynie? W grze nie znajdziemy na to odpowiedzi.

Z pomocą przychodzą fora. To właśnie dzięki nim dowiedziałem się o magicznej kombinacji Ctrl + W, która odpowiada za większość czynności w grze. Jeśli wciśniesz ją przy skrzyni, otworzy się. Jeśli wciśniesz ją, stojąc naprzeciwko kogoś, zaczniesz rozmowę. A jeśli akurat trzymasz wyciągniętą broń, zadasz cios.

Obłożenie klawiszy jest wyjątkowo nieintuicyjne, ale moim zdaniem ma swój urok. Większość gry da się przejść jedną ręką. Z myszki nie korzystałem prawie w ogóle, aż w końcu odkryłem, że za pomocą PPM można się wspinać, skakać i nurkować. Takiej informacji nie było nawet w menu!

Niewiele zmieniłem w temacie sterowania, a przyciskiem akcji nadal pozostał lewy Ctrl. Dzięki temu mogłem pilnować się, żebym nie grał za dużo. Zmęczenie w małym palcu lewej ręki było dla mnie znakiem, żeby zrobić sobie przerwę. :)

 

UhPUjVV.jpg

Grafika może nie wymiata, ale widok magicznej kopuły robi wrażenie.

 

Dla mnie Gothic wyróżnia się przede wszystkim tym, że jest to chyba jedyna gra „więzienna”. Trzeba się postarać, żeby odnaleźć się w miejscowej hierarchii, a w pierwszych godzinach faktycznie trzeba mieć głowę na karku, brać wszystkie zlecenia i uważać, co się mówi. Walka nie jest opcją, chyba że z pojedynczym ścierwojadem lub kretoszczurem.

A że na początku wszystkiego jest mało i jest drogie, moimi najlepszymi kompanami zostali F5 i F9, czyli odpowiednio quick save i quick load. I choć trochę się wstydzę klikania F5 ilekroć złamał mi się wytrych, tak chyba nie żałuję tego. Początki gry potrafią być piekielnie trudne.

Dziennik nie podpowiada ci, które misje są główne, a które poboczne. Trzeba się samemu domyślić, że niektórych zadań nie będzie się dało zrobić po dołączeniu do któregoś z obozów i mieć nadzieję, że dana postać nie zginie wskutek nagłego zwrotu akcji. Zresztą ja tam cieszyłem się, że dziennik w ogóle w Gothicu jest…

Podobnie nie ma tu podziału dialogów na te popychające questa do przodu i inne. Nie mogę więc, niczym w Wiedźminie, przesłuchać wszystkich dodatkowych opcji dialogowych, a dopiero na samym końcu poruszyć kwestie związane z zadaniami.

Za to wybranie odpowiedniego tekstu w Gothicu może znacząco ułatwić ci kilka zadań. Jeśli porozmawiasz z jedną z postaci, dajmy na to, o cennym klejnocie, to w dzienniku pojawi się zadanie, żeby go odnaleźć w jakimś tam rejonie. Kiedy jednak zaofiarujemy się, że przyniesiemy gościowi rzeczony kamień, dostaniemy od niego mapę z dokładną lokalizacją.

Takich przypadków jest mnóstwo. Masz kupić dla kogoś miecz za 100 bryłek rudy, a kosztuje on 110. Co robisz? Dołożysz ze swojej kieszeni? Wrócisz do zleceniodawcy po dodatkowe pieniądze? A może uciekniesz z rudą? Albo z nowym mieczem? Decyzje nie ograniczają się tylko do wyboru odpowiedniej linii dialogowej.

Nieprzyjęcie questa to też decyzja. Tylko jak tu unikać brania zleceń w grze RPG? Z początku wzięło mnie to z zaskoczenia, dlatego dałem się posiekać Grimowi i jego rzezimieszkom. Kiedy jednak odwiedziłem Nowy Obóz, odmówiłem wykonania zadania dla jednego z tamtejszych bandziorów. To, że nie potrzebowałem tak panicznie rudy, to inna sprawa.

 

W140n6z.jpg

Jeśli masz gadane, otrzymasz mapę. Jeśli nie - tylko wskazówki ustne.

 

Gothic często stawia przed graczem trudne zadania, ledwie sugerując następne kroki. Przeważnie reakcją nie jest „co ja mam, do tuja pana, zrobić?”, lecz „dobra, muszę pójść tu, pogadać z nim, potem tam, ale wcześniej wytłuc kilka potworów…”. A po wykonaniu takiego zlecenia satysfakszyn jest nieziemski.

Podobnie jest z progresowaniem. Na początku dwa ścierwojady stanowią przeszkodę nie do pokonania. Kiedy jednak zainwestujemy trochę w Siłę i nauczymy się robić mieczem, z czasem można wyrżnąć nawet kilku orków, którzy parę godzin wcześniej zrobiliby ci z rzyci ulu-mulu.

System rozwoju postaci w Gothicu jest wyjątkowy, gdyż nie ogranicza się jedynie do klikania odpowiednich opcji w drzewku rozwoju postaci. Do każdej umiejętności trzeba sobie znaleźć nauczyciela, który cię jej nauczy. A i to nie koniec, bo przecież nie zrobi tego charytatywnie. Często więc nie wystarczy posiadać kilku punktów umiejętności, lecz pokaźną ilość rudy przy sobie.

Innym smaczkiem jest to, że jest kilku nauczycieli uczących tego samego, ale na różnych warunkach. Na przykład walki jednoręcznym orężem na poziomie mistrza możemy nauczyć się u niejakiego Scatty’ego w Starym Obozie, płacąc mu chyba z 200/300 bryłek rudy.

Natomiast w Nowym Obozie istnieje nauczyciel, który nauczy cię tego samego za bodajże 50 bryłek rudy. Tylko trzeba najpierw wiedzieć, że on tam jest, a i dostać się do niego trudniej, bo po drodze spotkasz Lewusa. A ten albo każe ci roznosić wodę zbieraczom ryżu, albo pobije cię za niezrobienie tego poprzedniego dnia. A wtedy zabierze ci trochę rudy…

Oczywiście z czasem będziesz mógł obić Lewusa i jego bandziorów, co sprawi ci nie lada satysfakcję, ale nieprędko się to wydarzy. Do tego czasu trzeba opanować wku*wienie i roznosić tę chędożoną wodę.

 

XxVK5wX.jpg

Z cyklu: screeny, które słyszysz.

 

Zresztą w ogóle trzeba uważać, co się robi. Wyjęcie miecza wśród innych ludzi natychmiast zwróci uwagę strażników. A wtargnięcie do czyjejś chaty nie spodoba się jej właścicielowi, który nie omieszka podnieść larum. Z jednej strony Gothic jest boleśnie spójny w temacie surowości świata, z drugiej…

Nie powiem, czyje skrzynie bezprawnie opróżniłem, ale nie spotkały mnie z tego powodu żadne reperkusje. Nikt się nie skapnął, że jakieś dwadzieścia skrzyń, do których odpowiednie osoby powinny mieć klucze, są nagle o wiele lżejsze. Kiedy w miarę opanowałem otwieranie zamków, nigdy nie brakowało mi już rudy.

W pamięć zapadła mi rozmowa kwalifikacyjna z przywódcą jednego z obozów. Wyglądała ona dość dziwnie. Nie chcę tutaj mówić w szczegółach, ale gdyby tak samo przebiegała rozmowa o pracę w zawodzie programisty, brzmiałaby ona tak:

- Dzień dobry, jestem programistą.

- No proszę, programistów nigdy za wiele. Co potrafisz zrobić?

- Umiem zaprogramować pralkę.

- I?

- I do tego zmywarkę umiem zaprogramować.

- I…?

- No i ustawić kuchenkę na termoobieg.

- I?!

- To wszystko, co potrafię.

- Chyba żartujesz! Moja świnka morska programuje lepiej od ciebie!

- Czy to znaczy, że się dostałem?

- Tak, witamy w firmie.

Co do umiejętności, to niewielu rzeczy da się tutaj nauczyć samemu. Jest to tylko kwestia zainwestowania odpowiedniej liczby punktów u nauczyciela. Aby nauczyć się walczyć, wystarczy robić te same ruchy, ale z wyższym poziomem umiejętności.

 

zr3aqPI.jpg

Powszechny bug, w którym skrypt wywołuje dialog, zanim druga postać znajdzie się przed nami. A pathfinding NPC-ów nie jest najwyższych lotów. To ja sobie tu jeszcze postoję…

 

Za to bardzo fajne są opisy nauki danych zdolności. Na przykład kiedy uczymy się ściągać pazury zabitej zwierzyny, myśliwy mówi o całym tym procesie w szczegółach – o tym, gdzie wbić nóż, w którą stronę wygiąć pazur i tak dalej. Miły dodatek, zwiększający immersję.

Autentyczny wyszczerz wywołała u mnie nauka walki bronią. Dzięki niej nie tylko łatwiej wyprowadza się kombosy, lecz także animacje ulegają zmianie. Z początku jednoręczny miecz trzymamy dosyć nieporadnie, w obu dłoniach. Kiedy jednak nauczymy się nim posługiwać, miecz powędruje do prawej ręki. A kiedy osiągniemy poziom mistrzowski, czujemy się panami świata.

Radość sprawia również samo czytanie książek i pism wszelakich. Nie pojawiają się one jako bezbarwna notka zapisana Arialem czternastką w menu, lecz jako otwarte tomiszcze wypełnione odręcznym pismem. Dlaczego nie jest tak w żadnym Wiedźminie? Mała rzecz a cieszy i podbija klimat.

 

zGmSdZZ.jpg

Przeczytałem chyba wszystkie magiczne księgi. Cena nie była problemem – na tym etapie dźwigałem ze sobą tyle bezużytecznego żelastwa, że gubiłem się we własnym bordello.

 

Z muzyką jest podobnie. Nie ma co oczekiwać epickich utworów Hansa Zimmera, a o poziomie godnym Wiedźmina 1 można sobie tutaj pomarzyć. Jednak soundtrack, razem z ponurą grafiką, nieustannie przypominał mi, że siedzę w kiciu. W więzieniu pełnym złodziei, gwałcicieli i seryjnych morderców, gdzie jedyną osobą, która kiedykolwiek powie „d*pa”, jest sam Bezimienny.

Niewątpliwie jedną z dużych zalet Gothica jest polski dubbing. Usłyszymy wiele znanych głosów, a tylko Jacek Mikołajczak (Azar Javed, Eredin) podkłada głos zaledwie jednej postaci – Bezimiennemu. Gdzie by się nie obejrzeć, słychać między innymi:

·        Jacka Kopczyńskiego (Jaskier, Altaïr),

·        Pawła Szczęsnego (Zoltan, Globox),

·        Adama Baumana (król Foltest, sprzedawca Gadżetronu),

·        śp. Marka Obertyna (Rubeus Hagrid, strażnik kluczy i gajowy w Hogwarcie).

Moim zdaniem dubbing wypadł dobrze, ale nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że aktorom często nie dane było zobaczyć, w jakiej konkretnie scenie grają. Intonacja często była błędna, a wiele kwestii było mocno przesadzonych, dzięki czemu dialogi wypadły zaskakująco zabawnie. W połączeniu z dobrą polonizacją i paroma kultowymi tekstami otrzymaliśmy grę, która w kilku scenach jest po prostu przekomiczna.

 

8wa0NNO.jpg

Jak widzicie, niewiele widać (kliknij, aby powiększyć), ale nie mogłem się powstrzymać od wrzucenia tego tutaj.

 

Pierwsze godziny Gothica to była masakra. Zachodziłem w głowę, jak można było zaprojektować tak antyintuicyjne, nieprecyzyjne i toporne sterowanie. Jak tutaj się robi cokolwiek? Co zrobić, żeby znowu nie dać sobie obić pyska? Albo czego nie robić? Frajda taka, jakbym żużel żuł.

Za to kto przebije się przez wysoką barierę wejścia, może się naprawdę dobrze bawić. Gothic to wymagająca gra, lecz jeśli potraktujesz ją serio, nie pożałujesz. Ja na pewno nie żałuję.

 

sP5gcym.jpg

Nagroda dla wytrwałych. (źródło)

 

Jak Wam podobał się Gothic? Jakie polecacie mody i dlaczego? Czekacie na remake? Dajcie znać poniżej i do następnego!

 

Ten wpis możesz przeczytać również na PPE.pl.

Edited by Przemyslav

 Share

7 Comments


Recommended Comments

Ach, Gothic... Muszę przyznać, że "jedynka" nie jest dla mnie zbyt kultowa (choć ciepło ją wspominam). Ale może też wynikać to z faktu, iż najpierw grałem w "dwójkę".

Obecnie jednak odłożyłem tę serię na półkę z dopiskiem "niech pozostanie w mojej pamięci jako mój pierwszy cRPG". Bo, co przyznaję z lekką przykrością - graficznie strasznie się zestarzała. O nieintuicyjnym sterowaniu napisałeś, więc nie będę się powtarzał :P.

Cytat

Czekacie na remake?

Cóż - po zagraniu w demo remake'u jestem pełen obaw co do tego projektu. Choć mam nadzieję, że się mylę i jednak uda się odtworzyć klimat produkcji PB.

  • Upvote 1
Link to comment
Godzinę temu, MajinYoda napisał:

Cóż - po zagraniu w demo remake'u jestem pełen obaw co do tego projektu. Choć mam nadzieję, że się mylę i jednak uda się odtworzyć klimat produkcji PB.

Coś mi tam kiedyś kumpel opowiadał, że to nie ten klimat itd. Powalczymy, zobaczymy.

Cytat

Bo, co przyznaję z lekką przykrością - graficznie strasznie się zestarzała.

Niestety. Moim zdaniem jednak animacje ciosów są nadal niezłe. :)

  • Upvote 1
Link to comment
4 godziny temu, Przemyslav napisał:

Niestety. Moim zdaniem jednak animacje ciosów są nadal niezłe. :)

W "jedynce" podoba mi się zmiana animacji walki mieczem - na samym początku Bezi trzyma miecz inaczej niż później, gdy już się nauczy jak to robić poprawnie. Szkoda, że w Risenach tego nie ma...

4 godziny temu, Przemyslav napisał:

Coś mi tam kiedyś kumpel opowiadał, że to nie ten klimat itd. Powalczymy, zobaczymy.

Still a better Gothic than Arcania :D.

Edited by MajinYoda
  • Upvote 1
Link to comment
20 godzin temu, MajinYoda napisał:

W "jedynce" podoba mi się zmiana animacji walki mieczem - na samym początku Bezi trzyma miecz inaczej niż później, gdy już się nauczy jak to robić poprawnie. Szkoda, że w Risenach tego nie ma...

Zmiany animacji są super.

A w tego Risena to warto zagrać? Sam grałem kiedyś, ale pamiętam tylko, że było nudno, trudno i ciemno. :D

  • Upvote 1
Link to comment
43 minuty temu, Przemyslav napisał:

A w tego Risena to warto zagrać? Sam grałem kiedyś, ale pamiętam tylko, że było nudno, trudno i ciemno. :D

Cóż... Pierwszy Risen to taki trochę Gothic 1 (frakcje), trochę 2 (wielkie miasto na wyspie przypomina Khorinis). Ogólnie gra jest bardzo dobra - szczególnie, gdy przechodzi się ją drugi raz (by zobaczyć ścieżkę bandytów i świątyni)... Tak naprawdę to nie - warto ją przejść raz, a następnie dojśc tylko do końca pierwszego aktu, bo potem wątki są identyczne. Dodatkowo, PB całkowicie położyła finał.

Spoiler

Niezależnie od obranej przez nas ścieżki - wojownik, mag itd. - finałowa walka wygląda dokładnie tak samo: dostajemy predefiniowaną zbroję, tarczę i topór. Sama walka odbywa się na platformie wewnątrz wulkanu i musimy bić Tytana oraz unikać jego ataków i znikających co jakiś czas fragmentów podłogi...

Dwójka jest jednak o wiele gorsza... PB zrobiła ją na fali klimatów pirackich (AC: Black Flag, Piraci z Karaibów itp.). Ogólnie, jako gra o piratach ujdzie w tłoku, ale niektóre rozwiązania po prostu są beznadziejne (np. dla mnie ścieżka voodoo była porażką - poza jednym śmiesznym questem nie warto nią iść, bo ci drudzy mają broń palną). plusem jest bycie bezpośrednią kontynuacją "jedynki" oraz - w sumie - spora różnorodność wysp, które odwiedzamy.

Trójkę mam na STEAM, ale nie grałem w nią (póki co). Zdania na jej temat są podzielone.

Ogólnie, jeśli podobał Ci się Gothic to warto kupić Risena na jakiejś wyprzedaży i przetestować.

  • Upvote 1
Link to comment
17 godzin temu, MajinYoda napisał:

Ogólnie, jeśli podobał Ci się Gothic to warto kupić Risena na jakiejś wyprzedaży i przetestować.

"Jedynkę" i "dwójkę" mam jeszcze z CDA. :) Na razie jednak priorytet będzie miał Gothic II + Noc Kruka. Potem kto wie... :D

  • Upvote 1
Link to comment

Pierwszego Risena warto jak najbardziej. Na początku miałem dysonans (taki Gothic bez Gothica), ale po kilku godzinach miałem już wrażenie, że jesteśmy w domu! Udało się też pożenić system walki z Gothica 1/2 i 3, bo z jednej strony klikaliśmy jak w trójce, ale animacje zmieniały się wraz z umiejętnościami i na koniec walka stawała się bardzo zręcznościowa, z markowaniem ciosów włącznie. Nie wiem jak wygląda sprawa magii, bo w wybranej przez mnie ścieżce praktycznie nie można było z niej korzystać. Chyba były zwoje, ale głowy nie dam - grałem w to prawie dekadę temu, przy okazji premiery dwójki.

A i odnośnie dwójki. Umarłem w środku, gdy w pewnym momencie w grze pojawiły się minigierki. Od tego czasu już tej gry nie odpaliłem.

Ogólnie Piranha obrała jakiś dziwny kierunek dalszych prac. Pamiętam, że żadna gra nie była tak ładna, jak Gothic 3 w 2006 roku (i tak źle zoptymalizowana), pomimo kontrowersji mam duży sentyment do tej gry. Risen to w sumie był Gothic 3, tylko dla odmiany dobry mechanicznie i w sumie to było najlepsza warsztatowo gra Piranhi. Ale to, co się działo potem... Risen 2, z jakimiś niewidzialnymi ścianami, minigierkami i bohaterem, który z "normalnego bezimiennego" nagle przeistoczył się w stereotypowego pirata. Risen 3, który przeszedł absolutnie beż żadnego echa (pierwsze wpisy o grze w prasie były o tym, że zaraz wychodzi). A potem Elex, w którym czas się zatrzymał jakąś dekadę temu, dziwna hybryda Sci-Fi i Fantasy. Mam wrażenie, że wielu fanom Gothica nie odpowiadał kierunek, w którym poszło studio i ostatnio okazuje się, że ich kolejna zapowiedziana gra to Elex 2... Czarno to widzę, ale chyba jakąś niszę znaleźli, skoro jeszcze istnieją.

Edited by SerwusX
  • Upvote 1
Link to comment
18 godzin temu, SerwusX napisał:

Nie wiem jak wygląda sprawa magii, bo w wybranej przez mnie ścieżce praktycznie nie można było z niej korzystać. Chyba były zwoje, ale głowy nie dam - grałem w to prawie dekadę temu, przy okazji premiery dwójki.

W "jedynce" było zwoje dla niemagicznych postaci oraz 3 Kryształy Żywiołów (czy jakoś tak) dla magicznych (ogień, lód i piorun, bodajże). Co ciekawe, przy odrobinie szczęścia dało się ich używać także gdy nie poszło się ścieżką magów - wystarczyło zdobyć taki kryształ i go używać jak zwykły scroll. Oczywiście, nie można było wykorzystać pełni jego mocy.

18 godzin temu, SerwusX napisał:

A i odnośnie dwójki. Umarłem w środku, gdy w pewnym momencie w grze pojawiły się minigierki. Od tego czasu już tej gry nie odpaliłem.

Ja umarłem przy bezużyteczności magii voodoo... Nie mam pojęcia czemu wyrzucili starą, dobrą magię, a dali to coś.

18 godzin temu, SerwusX napisał:

Pamiętam, że żadna gra nie była tak ładna, jak Gothic 3 w 2006 roku (i tak źle zoptymalizowana), pomimo kontrowersji mam duży sentyment do tej gry.

Też mam ogromny sentyment do G3 ;). Szkoda, że PB nie rozwinęła tej części - dodatek podobny do Nocy Kruka byłby dla tej gry zbawieniem. Niestety, zamiast tego dostaliśmy Świt Bugów od Trine Games...

Link to comment
Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.


×
×
  • Create New...