Jump to content

Najgorsza gra w życiu

SerwusX

587 views

Prawdopodobnie każdy z nas przeszedł w swoim życiu jakąś grę. Jedne były lepsze, inne zapewne gorsze, ale pośród nich trafia się ta jedna jedyna – gra wybitna. Gra, o której nie będziemy w stanie już nigdy zapomnieć, która śnić się nam będzie po nocach oraz gra, która zadaje nam ważne pytania egzystencjalne: po kiego grzyba ktoś stworzył takie, za przeproszeniem, excrementitium oraz co nas podkusiło, aby tę grę uruchamiać, a co dopiero przechodzić…

Zanim przejdę do właściwej części wpisu, proponuję małą zabawę. Spróbuj, drogi czytelniku, zgadnąć o jaką grę chodzi, wykorzystując poniższe podpowiedzi.

Jaki jest gatunek tej gry?

Spoiler

Podgatunek RPG

Kto stworzył tę grę?

Spoiler

Duże studio na "B"

Ile części ma ta gra?

Spoiler

Numerowanych było trzy

Tak, wiem, że Mass Effect również tutaj pasuje, ale to nie to (i chociaż również należy mu się miejsce na podium, to pierwsze miejsce dzieli od reszty niezmierzona przepaść). Co to więc może być? Przekonajmy się więc. Reszta wpisu w spojlerze poniżej.

Spoiler

 

Diablo 3: Ciemność nad Tristram

TF6a1Ru.png

Ukradzione z grafiki google.

Tak, proszę szanownej publiczności. Nie chodzi mi o główną grę, którą swego czasu określiłem zresztą „poprawną grą, beznadziejnym Diablo”, a o darmowy (dla posiadaczy gry) dodatek/tryb/wydarzenie.

Mimo większej ilości czasu, dwa ostatnie cykle przegapiłem. Prawdopodobnie już wtedy podświadomie czułem, co się święci. Kilka dni temu jednak zawziąłem się w sobie, zainstalowałem Diablo 3 i postanowiłem zmierzyć się ponownie ze złem drzemiącym pod Tristram. Nie wiedziałem jeszcze wtedy, że popełniłem olbrzymi błąd.

Czas przejścia dodatku to łącznie ze wszystkim (w tym szukaniem w internecie jak dostać się na obszar wydarzenia, miotaniem się po początkowych lokacjach, przełączaniem gry na właściwy tryb oraz dojściem do właściwej lokacji) całe 53 minuty.

Zacznijmy od początku. Pierwsze, co rzuciło się w oczy spragnionemu przygód fanowi Diablo, był chamski filtr z ziarnem, nałożony na ekran, mający symulować grafikę z pierwszej części gry. Zamiast tego poczułem się znowu tak, jakbym korzystał z kineskopowego monitora, tzn. moje oczy chciały wypłynąć na wierzch.

uHlFZqR.png

Co ja robię tu, u-uu.

Po osiągnięciu piwnicy pod starym Tristram, aż oczom swym nie mogłem uwierzyć. Jestem pewien, że w pierwszych dwóch, niedużych lokacjach gry było więcej przeciwników, niż w dwóch pierwszych częściach gry razem wziętych. Jednym, podstawowym ciosem (!) udało się wbić kombo o liczniku 43. Od razu okazało się, że tego pamiętnego wieczoru dokonałem przynajmniej jednego słusznego wyboru, wybierając do tego wyzwania mojego wypieszczonego (to brzmi źle) mnicha. Jego umiejętności pozwoliły mi pominąć większość odchodów, które napotkałem na swojej drodze. Niestety, nie wszystkie, ponieważ ścieku w tym szambie było tak dużo, że blokowało praktycznie każdą arterię prowadzącą do serca tego piekła.

miIxWDl.png

To nie dzika wiksa, to paskudne delirium!

Po drodze do wyczekiwanego końca pokonałem gdzieś po drodze trzech bossów. I w sumie nie ma co więcej pisać o samej rozgrywce, poza jedną rzeczą. W pewnym pokoju miotałem się w kółko, nie mogąc znaleźć przejścia do kolejnej lokacji, po czym zorientowałem się, że to jest finalne pomieszczenie, a cały czas atakuje mnie plastuś, mający chyba być jakąś nostalgiczną podróbą oryginalnego Pana Terroru.

Walka wyglądała następująco. Mą ciężką dłoń oparłem na lewym przycisku myszy, natomiast drugą trzymałem smartfona, a moja uwaga skupiona była głównie na czytaniu maili. Warto dodać, że przez całą walkę plastuś nie trafił mojej postaci ANI RAZU, natomiast w całej grze trafiono mnie może z pięć razy na krzyż (co było bez znaczenia, mając kradzież życia na poziomie połowy swojego maksymalnego żywota).

X1vMDoG.png

Plastuś w natarciu!

Podsumowując, pozwolę sobie zacytować klasyka. Cała ekipa odpowiedzialna za to splunięcie w twarz swoich byłych już fanów, a przede wszystkim pomysłodawca tego całego przedsięwzięcia, powinni zostać wysłani na wakacje na morze, aby do końca życia zapierdalać na galerze.

PcQrEGH.jpg

Żart staje się rzeczywistością!

 

 



0 Comments


Recommended Comments

There are no comments to display.

Guest
Add a comment...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...