WWWeekendowy Konkurs #47 ? Demon ? moim zdaniem
Jesteś demonem? A nosisz tipsy, masz powykręcane ręce i straszysz na strychu? Tak właśnie myślałem?
Zegar począł odmierzać kolejną godzinę odkąd chłopiec nie opuszczał zacienionego kąta swojego pokoju. Skulony, trzymający z całych swych sił przyciągnięte aż pod brodę kolana, pochlipywał po cichu. Ten delikatny szloch, któremu wtórowały kapiące na dywan ciężkie łzy był prawie kojący po dramatycznej sytuacji, która rozegrała się zaledwie kilka minut wcześniej. Nieopodal stóp płaczącego chłopca leżała pozbawiona trocinowych wnętrzności jego ulubiona przytulanka, nawleczony na pal pluszowy rycerzyk nazywamy pieszczotliwie Szaszłyczkiem.
- Opętanie! Bez dwóch zdań chłopak jest pod wpływem demona ? obwieścił przebywający w pomieszczeniu mężczyzna z jeszcze świeżymi ranami na twarzy. ? To diabeł wcielony!
- Co robić? Proszę księdza, co robić? ? dopytywała się rozhisteryzowana matka chłopca.
Kapłan zamyślił się bardzo głęboko, lecz ani przez moment nie spuszczał z oczu opętanego dziecka, które zaledwie kwadrans prędzej tak bestialsko go okaleczyło. Wtem do pokoju wszedł drugi mężczyzna, w którym ksiądz rozpoznał ojca niebezpiecznego wyrostka. Wystarczyło to, by chłopiec korzystając z chwili nieuwagi przebywających obok dorosłych, wydał z siebie dźwięk pochodzący najpewniej z najgłębszych piekielnych czeluści. Wibrujący, raniący uszy hałas przetoczył się przez cały dom nie zostawiając całego ani jednego okna. Rodzice wraz o poranionym mężczyzną upadli na podłogę chowając swoje głowy przed spadającymi zewsząd odłamkami szkła.
- Aaaa! Moja ręką! ? wrzasnął trafiony fragmentem szyby chłopiec.
- Co się stało? ? dopadła do niego kobieta. ? Pokaż.
W tej samej chwili w pokoju zrobiło się nienaturalnie jasno, a zamiast czterech tylko osób, znajdował się tam już całkiem pokaźny tłum ludzi. Z małego, składanego krzesełka natychmiast zerwał się siwiejący mężczyzna w nienowej już czapeczce z daszkiem i zdecydowanie znoszonych dżinsach, które ani trochę nie pasowały do jego hawajskiej koszuli w kwiatki.
- Wszystko w porządku? ? zapytał klient bazarowych stoisk z fantazyjną odzieżą.
- Nie! Nic nie jest w porządku! ? krzyczał poirytowany chłopak. ? Który partacz jest za to odpowiedzialny? ? podniósł znaczącą swoje zakrwawione ramię.
Nikt jednak nie przyznał się do oczywistego niedopatrzenia, więc ofiara potłuczonych okien szybko opuściła pomieszczenie. Siwiejący mężczyzna starał się wszystko załagodzić:
- Ale nie możesz teraz tak po prostu wyjść ? próbował przekonać idącego żwawym krokiem chłopaka. ? Przecież to już przedostatni dzień. Proszę cię, zostań.
- Przedostatni? Czyli co, jutro mam szansę na uciętą głowę? A może przypadkiem jakiś niegramotny specjalista wypali mi oczy? Dość już mam tego całego siedzenia w kącie, wrzeszczenia i tych idiotycznych tipsów, które mi doczepiliście. Radźcie sobie sami! Dla mnie ten film nie musi nawet powstać! ? wykrzyczał aktor, po czym zostawił zrezygnowanego reżysera w drzwiach do studia.
Cześć Wam!
Po krótkim urlopie od wstępnych opowiadań powracam do typowej dla siebie malutkiej fabuły. Tym razem pojawiło się kilka naprawdę ciekawych prac, więc i temat na opowiastkę się znalazł. Ale bez zbędnego stukania w klawisze, pora na zwycięskie moim zdaniem zdjęcia. Tak, na podium trafiły trzy fotografie.
Osiem punktów, brązowy order z ziemniaka oraz prawie głośne oklaski dla pracy wykonanej przez
Mimizu
. Takie dość jednak nietypowe oblicze demona postanowiłem wyróżnić głównie ze względu na ciekawą grę świateł dodatkowo podkreślonych przez czarno-biały charakter zdjęcia. Sam zaś pomysł na ukazanie anielskich skrzydeł, choć banalnie wręcz prosty, w pełni spełnił swoje zadanie dodając przyjemnego dla oka efektu. Może sama jakość zdjęcia nie sprawia, że nogi mi zmiękły, a piszczele zapiszczały z podziwu, ale przecież nie ona była tu najważniejsza, prawda?
Natomiast punkty w ilości dziewięciu, a do tego srebrny laur z rabarbaru i oklaski mogące zbudzić czujnego nocnego stróża przeznaczone są dla
Dooosu
za Jej mroczną i w pewnym sensie przerażającą demonicę. Jak widać, zdjęcie na którym ilość czerni mogłaby doprowadzić niedoszłego samobójcę do stanu, w którym chciałby on dopisać do swojego imienia przedrostek ?emo?, może być interesująca.
Jak wiadomo straszne jest nie to co przed naszymi oczami, a co w naszej wyobraźni. W tej kwestii autorka pozwoliła mojej wyobraźni stworzyć naprawdę makabryczne obrazy. Właśnie za to postawiłem Jej pracę na drugim miejscu.
A na szczycie w dniu dzisiejszym stanął
wolus1
, który pomimo doklejanych papierowych tipsów spodobał mi się najbardziej. No może nie On sam, a Jego zdjęcie, ale to przecież szczegół.
Dlaczego to właśnie tę pracę nagrodziłem najwyższą oceną, złotym cyrografem podpisanym sokiem z buraków i dla odmiany martwą ciszą? Przede wszystkim za ten demoniczny klimat, którym ocieka to zdjęcie. Jego autor wyśmienicie wręcz wcielił się w Tego-Złego-Z-Samego-Dołu i gdyby tylko urządzał w najbliższy weekend jakiegoś piekielnego grilla to chętnie bym mu ofiarował moją duszę do upieczenia.
Tak, macie rację, po prostu lubię czerwony kolor.
O dziwnych tworach jak na przykład jednorazowy talerzyk (akurat na dobrze wypieczoną duszę z grilla byłby całkiem przydatny) wymalowany szminką lub ?pożyczony? filmik z zapierającym dech w piersiach labiryntem w roli głównej tym razem nie napiszę, bo i na coś zupełnie innego mam ochotę. A konkretniej to mam ochotę na chwileczkę zapomnienia? bo po prostu nie chcę pamiętać, że forumowicze tak dobrze ocenili pracę, której autorem jest
Jabba
. Obraz, który stara się poprzez moje piwno-zielone oczy dostać się do miejsca, gdzie większość z Was ma mózg, absolutnie nie potrafi mnie przekonać. Wystarczy napisać, że praca ta nie przekroczyła w moim prywatnym rankingu poziomu średnich pięciu punktów. Powiem więcej, dotarła zaledwie do trzeciego szczebelka theconverse?owej drabiny ocen. Jakkolwiek jest to, jak dobrze pamiętacie, zdanie tylko i wyłącznie moje, więc możecie już zacząć się z nim nie zgadzać. Dobranoc.
Zaloguj się, aby obserwować
Obserwujący
0
6 komentarzy
Rekomendowane komentarze